Gedragsmatig trainen VS een dialoog vanuit verbondenheid.

Ze zeggen altijd “je krijgt niet de hond die je wilt maar de hond die je nodig hebt”. Mijn husky Luna was mijn eerste hond en eigenlijk alles behalve wat ik verwacht had. Ze was “onhandelbaar” en zelfs op de hondenschool waren we niet welkom. Dankzij haar heb ik in het trainen en opvoeden een heel traject doorlopen tot ik uiteindelijk hier ben terecht gekomen.

Namelijk: “Opvoeden vanuit verbondenheid”. Ik benoemde het ook al als “connectie”. Enkele weekends geleden bracht ik een weekend door met ervaren hondengedragscoaches die al langere tijd deze mooie visie hebben.

Omdat mensen vaak nog niet goed weten wat nu het verschil is tussen een gedragsmatige benadering of een benadering die gaat over verbondenheid besloot ik deze blog te schrijven. Het zijn namelijk 2 totaal verschillende dingen. Ik leg het graag even kort uit.

Wanneer we gedragsmatig gaan trainen of werken met onze honden dan verwachten wij een bepaald beeld van onze hond. Dan willen we onze hond een bepaald gedrag bij brengen door middel van beloningen of correcties. We gaan als het ware de hond willen kneden naar onze behoeftes. Dit kan door bijvoorbeeld een ruk aan de lijn te geven wanneer onze hond trekt of we doen hem/haar een anti blafband aan als ze teveel blaffen of het kan zelfs ook door onze hond af te leiden of te belonen met snoepjes wanneer ze in een moeilijke situatie dreigen te komen.


Wanneer we onze hond benaderen volgens verbondenheid dan kijken we eerder naar wie is die hond nu precies? Wat heeft deze hond precies nodig? Hoe voelt die hond zich in die specifieke situatie? En de meest belangrijke vraag: Wat kan ik betekenen voor mijn hond als hij/zij het moeilijk heeft? Iedere hond is een uniek individu met emoties en iedere hond heeft zijn eigen talenten en kwetsbaarheden. Alles begint met het aanvaarden wie jouw hond nu precies is. Van daaruit creëer je in de eerste plaats een gelijkwaardigheidsgevoel waardoor er vertrouwen tussen jullie kan beginnen ontstaan.

We noemen onze hond allemaal graag onze beste vriend, onze kameraadjes die er door dik en dun altijd zijn voor ons. Toch moeten we hier nuchter naar kunnen kijken. Want we hebben onze hond in eerste plaats voor onszelf, de hond kiest niet zelf waar en bij wie hij precies terecht komt en ze mogen ook zelf de keuze niet maken of ze nu wel bij ons willen blijven of niet. Als we dus willen dat ze gezond (dit zowel fysiek als mentaal) kunnen ontwikkelen is het dus vooral ONZE taak als surrogaatouder om de juiste nodige omstandigheden hiervoor te gaan creëren.

Ik volgde jaren lang wat er voorgeschreven werd door de maatschappij. Het staat allemaal uitgeschreven hoe we onze hond, ons kind en onszelf moeten vormen en opvoeden naar de normen en waarden van andere mensen. Zo werkt de politiek trouwens ook. Zonder dat we het door hebben worden we hierin groot gebracht en doen we blindelings na wat we zien.

Ik heb ook een lange tijd getraind volgens de “correctie” methode waarbij ik een stroplijn gebruikte, daarna schakelde ik over op de “beloningsgerichte” methode en ging ik mijn hond snoepjes geven voor wanneer zij goed gedrag vertoonde. Ik voelde diep van binnen dat het niet goed zat en ook mijn hond Luna liet duidelijk blijken dat dit niet ging werken, maar als iedereen het zo doet dan zal dat toch wel de goede manier zijn toch? Ik ben nu heel dankbaar voor Luna haar doorzettingsvermogen om aan te geven dat het niet OK was want daardoor ben ik blijven zoeken naar iets dat wel werkte voor ons allebei.

Daarom is het dus goed om zelf hier ook eens bij stil te gaan staan en jezelf af te vragen of dit nu wel is wat jij en je hond zelf willen? Wil jij je hond kneden naar de normen en waarden van andere mensen? Hoe wil jij u relatie met je hond ervaren? Moeten we de rol “ik ben de baas” hebben met onze hond of kan het ook anders? Hoe zou ik me daarbij voelen als ik zo behandeld werd? Mag je hond wel echt zichzelf zijn? Mag je hond laten zien dat hij angstig of overprikkeld is?

Toen ik mezelf deze vragen meermaals stelde kwamen mijn daden niet overeen met mijn eigen normen en waarden. Het werd dus tijd om eindelijk mijn buikgevoel te gaan volgen.

Het mooie aan opvoeden vanuit verbondenheid is niet alleen dat het echt werkt maar ook dat het niet zomaar een methode is om met je hond om te gaan. Het is een houding die je namelijk over de hele lijn kan aanwenden in je leven. Het wordt een manier van leven, een manier van zijn en iedere relatie die je aangaat zou hierom moeten draaien. De relatie met vrienden of familieleden, de relatie met je (huis-)dieren, maar het meest belangrijke nog dat is die relatie met jezelf!

Picture by: Tails of Life Photography

www.hondengedragscoachbianca.be

Het effect van castratie op probleemgedrag.

Er worden nog steeds heel wat verkeerde aannames gemaakt over wat castratie kan doen met je hond wanneer er probleemgedrag is ontstaan bij je hond. Nadat ik met meerdere dierenartsen en andere gedragsspecialisten hierover uitgebreid gespraat heb vond ik het toch wel eens nodig om enkele belangrijke informatie hierover te delen met jullie.

Om te beginnen moeten we ons eerst afvragen wat hormonen nu precies zijn en waarom ze belangrijk zijn. We hebben ze namelijk in de eerste plaats met een reden toch?

Hormonen zijn eigenlijk chemische stoffen die boodschappen overbrengen van onze klieren naar weefselcellen of organen in het lichaam. Ze helpen ook chemische niveaus in het bloed in balans te houden door stabiliteit en/of evenwicht in het lichaam te helpen bekomen. Wanneer we praten over geslachtshormonen dan ondervinden honden (net zoals mensen) de meeste problemen in hun puberteit. Dan zijn deze het meest onstabiel omdat er in die periode een grotere toename plaats vindt in deze hormonen. Hierdoor kunnen we wel een verschil merken in het gedrag van de hond. De hond kan hierdoor bijvoorbeeld minder goed luisteren en zijn of haar eigen keuzes willen maken en grenzen gaan opzoeken. Hoe waren we immers zelf in onze puberteit? Als de pubertijd voorbij is en de hond volwassen is dan zal zijn of haar gedrag terug normaliseren doordat ook de hormoon toename zich terug zal stabiliseren.

Het verschil tussen castratie en sterilisatie.

We horen nu heel vaak de term castratie bij een reu en sterilisatie bij een teef. Dit is eigenlijk niet volledig de juiste informatie en daarom wil ik dit toch graag even aan het licht brengen. Ik ga jullie niet opzadelen met al die specifieke medische details maar ik leg het graag even in Jip en Janneke taal uit zodat het voor iedereen duidelijk is.

Wanneer we spreken over castratie dan worden delen van de geslachtsorganen verwijderd. Dit kan zowel bij de reu als bij de teef en dit haalt ook de hormoonproductie weg waardoor er bij castratie dus meer gevolgen zijn als enkel het bekomen van onvruchtbaarheid. Bij de reu worden de teelballen en bijballen verwijderd en bij de teef heb je 3 verschillende mogelijkheden: alleen de eierstokken, alleen de baarmoeder of zowel eierstokken als de baarmoeder die samen worden verwijderd. Meestal worden alleen de eierstokken verwijderd.

Bij sterilisatie worden bij de reu de zaadleiders onderbroken en bij de teef de eileiders. Ze zijn dan onvruchtbaar maar hun hormoonwerking blijft nog steeds intact. De term “steriliseren” van een teef is dus eigenlijk in de meeste gevallen gewoon castratie.

Iedere methode heeft uiteraard zijn voor en nadelen. Toch zijn er heel veel aannames over castratie die niet volledig juist zijn of toch iets te kort door de bocht zijn als je het mij vraagt.

Castratie en probleemgedrag.

Er zijn heel veel factoren die uiterst belangrijk zijn voor we overgaan tot castratie van onze hond, vooral als het met als doel is om probleemgedrag op te lossen. In grote lijnen kunnen we zeggen dat wanneer het gedrag volledig voortkomt uit de seks hormonen dat het dan ook kan verminderen door castratie. Als dit niet het geval is dan zal het gedrag ook niet veranderen na castratie en in sommige gevallen kan het gedrag zelfs verergeren.

Markeergedrag en rijgedrag zijn hier twee belangrijke voorbeelden van. Toch kunnen reuen bij een teveel aan stress ook dit gedrag gaan vertonen omdat er dan meer testosteron vrij komt en het dus als stresshormoon ingezet wordt maar het gedrag heeft hier dan wel een hele andere motivatie als louter seksueel.

Algemeen is testosteron bij reuen noodzakelijk voor bij het hanteren van stress, voor hun gezond zelfvertrouwen en hun probleemoplossend vermogen. Wanneer je dus een onzekere en angstige reu hebt en je zou deze laten castreren om hem rustiger te willen maken dan is de kans groot dat hij nog onzekerder en angstiger zal worden na de castratie. Het is dus interessanter om bij probleemgedrag eerst uit te zoeken vanwaar het gedrag precies komt alvorens we definitieve ingrepen gaan uitvoeren bij onze honden.

Een gedragscoach kan je helpen om de juiste antwoorden te krijgen op onderstaande vragen:

  • Hoelang is dit gedrag al aanwezig?
  • Hoe oud is de hond nu?
  • In welke situatie doet het gedrag zich voornamelijk voor?
  • Hoe vaak?
  • Wat is de reactie van de mensen hierop?
  • Welke emotie zit er achter het gedrag?
  • Hoe ziet de hond zijn dag eruit?
  • ……..

Een dierenarts is niet altijd in de mogelijkheid om al deze vragen uitgebreid te stellen en daardoor worden er vaak zeer belangrijke details verloren gegaan. Ik zelf vind het ideaal om met dierenartsen samen te werken. Eigenlijk zouden deze twee ook altijd samen hand in hand moeten gaan aangezien er vaak een lijn loopt door beide bedrijfstakken. Een dierenarts is geen gedragscoach en een gedragscoach is geen dierenarts. Daarom hou ik de medische termen ook graag over aan onze dierenartsen en richt ik me in deze blog vooral naar de gedragingen en algemene info omtrent castraties. Wanneer ik samen werk met dierenartsen dan kunnen we zowel medische als mentale problemen heel makkelijk naast elkaar leggen en tot de juiste beslissing komen die het welzijn van de hond en zijn omgeving kan vergroten.

Daar gaat het tenslotte toch om, dat we allemaal in harmonie samen kunnen leven met elkaar. Twijfel jij dus of castratie iets kan betekenen voor jou hond en zijn gedrag? Bespreek het dan even met je dierenarts én met een gedragscoach zodat je duidelijkheid kan krijgen op al deze belangrijke vragen alvorens je definitieve ingrepen laat doen die het welzijn van jouw hond even goed ook zouden kunnen benadelen.

Liefs Bianca

Het belang van een gepersonaliseerde opvoedingsmethode van onze hond.

We zien het eigenlijk overal dat we iedere hond een gelijkaardige training of opvoeding willen geven. We deden het zo met onze vorige hond en zodra we een nieuwe hond in huis halen dan doen we alles op dezelfde manier want zo doe je dat nu eenmaal. Dit is trouwens niet anders bij het trainen van paarden en zelfs onze kinderen ondergaan een gelijkaardig algemeen en vaste scholingsmethodiek waarbij iedereen aan het zelfde tempo de dingen moet begrijpen en moet aanleren.

Wanneer we dan een hond hebben waarbij deze vaste scholingsmethodiek niet werkt en dus niet op die manier de dingen kan begrijpen of aanleren dan krijgt deze heel vaak een stempel opgedrukt zoals onhandelbaar of dom. Zo worden er nog veel honden verkeerd begrepen wanneer ze in groep dingen moeten gaan aanleren terwijl ze zich hier helemaal niet goed bij voelen. Ik was 10 jaar geleden zelfs niet welkom toen ik met mijn husky bij een hondenschool ging aankloppen. “Daar kunnen we niks mee want die luisteren niet” was hun respons en daar stond ik dan met mijn puberende hond op zoek naar hulp.

Waarom nu die vaste scholingsmethodieken?

Vaste scholingsmethodieken geven ons vooral voorspelbaarheid en duidelijkheid in de begeleiding die we willen geven. Ze zorgen dat iedereen op een gelijkaardige manier werkt met als doel om ook een gelijkaardige uitkomst te kunnen verkrijgen. We denken hierdoor in staat te zijn om meerdere honden tegelijk op deze manier te kunnen begeleiden en aangezien wij sociale wezens zijn vinden wij het nu ook gewoon leuk om dingen te kunnen doen samen met anderen. Als het kan concurreren we ook graag nog met elkaar want mijn hond is toch wel écht de beste hoor.

Waarom werkt dit dan niet voor iedereen?

Iedere hond is een uniek individu en iedere hond heeft zijn eigen kwetsbaarheden en talenten. We moeten dus rekening houden met verschillende zaken. In de eerste plaats moet je je hond eerst bekijken als “zijn naam” en dan pas kan je kijken naar zijn ras. Het is bijvoorbeeld helemaal niet zo dat alle Border Collies goed zijn in agility of dat iedere Husky een goede slede hond zou kunnen zijn. Het is ook niet zo dat alle Staffords asociaal zijn naar andere honden en het is ook niet zo dat iedere Chi-Tzu graag op je schoot komt zitten. Zelfs binnen een zelfde nest mag er niet veralgemeent worden, jij bent toch ook je broer of je zus niet?

We kiezen uiteraard wel voor een bepaald ras omdat er enkele karakter trekken in zouden kunnen zitten die wij heel leuk vinden of omdat hun fysieke uiterlijk ons zo enorm kunnen aantrekken. Daar is zeker niks mis mee maar zodra we onze hond gekozen hebben en we nemen hem mee naar huis dan is het heel belangrijk om te gaan kijken naar wie jou hond nu precies is als individu.

Wanneer we met onze hond een algemene scholing gaan volgen dan nemen we het risico dat onze hond zich niet gezien of gehoord zal voelen door jou. Dit komt vooral omdat je op dat moment jezelf aan het afleiden bent door de opgelegde regeltjes. We zitten dan ook vooral in ons hoofd waardoor we ons eigen intuïtief vermogen om te voelen gaan verliezen en het is net dat gevoel dat ons dichter bij onze hond zal brengen.

In de praktijk heb ik dit al heel vaak kunnen waarnemen. Tijdens mijn huisbezoeken valt het regelmatig voor dat mensen de vaste regeltjes die overal te vinden zijn gaan toepassen en dat het dus gewoon niet werkt bij het merendeel van onze honden. Dat is dan ook de reden dan ze op zoek gaan naar een gedragscoach of therapeut. Vaak zijn deze mensen bang voor kritiek van andere mensen en daarom proberen ze die vaste regeltjes zo goed mogelijk op te volgen. Want ja, iedereen doet het toch zo? Ze verliezen dan hun eigen natuurlijke opvoedingsinstincten waardoor ze niet meer bezig met “wat voelt nu goed voor mij”. Neen ze houden zich netjes aan de opgelegde vaste routines en dit vaak ten koste van het emotioneel welzijn van hun hond.

Je hoeft een mama eend ook niet te zeggen hoe ze haar pulletjes moet leren zwemmen of moet leren vliegen. Dit zijn natuurlijke processen die heel spontaan en zonder problemen zullen aangeleerd worden en dit doet ieder op zijn eigen tempo. Mama eend heeft daar geen aparte eendenschool of talrijke boeken voor nodig. Dat het ene pulletje het zwemmen sneller onder de knie heeft dan het andere maakt daar geen enkel verschil. De reden dat wij lijstjes hebben met leeftijden waarop ieder dier en ieder mens dit of dat moet kunnen is niet alleen ronduit belachelijk maar dus ook overbodig als je het mij vraagt. Het geeft ons alleen maar een reden om elkaar te gaan veroordelen of bekritiseren.

Wanneer wij onze hond, ons paard, ons kind kunnen bekijken als een uniek individu waarbij de opvoeding dus gebaseerd kan worden op persoonlijke talenten en rekening houdend hun minder goede kanten dan kan ieder dier en ieder kind groeien en ontwikkelen op zijn eigen manier en op zijn eigen tempo naar de beste versie van zichzelf. Daarnaast zal deze unieke en individuele benadering ook een hoop frustratie en verdriet wegnemen want zowel dieren als kinderen worden heel onzeker als ze continu in een hokje geduwd worden waar ze uiteindelijk niet in behoren te zitten. Ik denk zelfs dat heel veel volwassen mensen die deze blog lezen dit gevoel ook heel goed kunnen begrijpen.

Loopt er dus iets stroef in de communicatie en in de relatie met je dier? Vergeet dan niet eerst te kijken naar wie jouw dier precies is. Laat alle algemene vaste regeltjes los en leer voelen vanuit je eigen kern. Leer luisteren naar jezelf, naar je dier en kom terug tot in de natuurlijke kern van de verbinding tussen mens en dier.

Weet je niet goed hoe je hieraan moet beginnen en heb je hier graag wat hulp bij? Vraag dan gerust een foto reading aan voor jouw dier en dan kijken we samen wat jouw dier precies nodig heeft en hoe jullie samen dichter bij elkaar kunnen groeien.

Liefs Bianca

Wat heb jij van jouw hond geleerd?

Op deze moment volg ik een online programma Intuïtief communiceren met dieren. Ik droom al heel lang om vanuit mijn eigen intuïtie te kunnen communiceren met dieren. Ik had echter geen enkel idee hoe je dit moest gaan doen en ik dacht altijd dat dit een speciale gave was die maar enkele mensen in hun bezit hadden. Ondertussen zit ik al voorbij deze droom fase en weet ik dat iedereen deze wonderbaarlijke talenten bezit. We moeten alleen de juiste intentie neerzetten om hiervoor open te staan en vertrouwen leren krijgen in wat onze intuïtie ons te vertellen heeft.

Tijdens dit online programme kreeg ik enkele vragen die ik echt heel interessant vond. Ik geloof namelijk zelf heel sterk dat onze honden op ons pad gekomen zijn met een reden. Het leek me dan ook heel leuk om mijn persoonlijke ervaringen hierover met jullie te delen. Enkele vragen die aan bod kwamen waren:

Wat leert jouw dier jou? Waarom zijn jullie op elkaars pad gekomen? Wat voel je dat zij jou bij willen brengen? Wat heb je tot nu toe gedaan met de informatie dat jouw dier je meegaf?

Wel in mijn situatie kan ik zeggen dat mijn 2 honden mij vooral geleerd hebben om dichter bij mezelf en mijn gevoel te blijven en dat niet alles met dwang of manipulatie kan opgelost worden. Ze hebben mij ook meer geleerd over hooggevoeligheid. Niet alleen mijn eigen hooggevoeligheid maar ook die van hen en hoe beïnvloedbaar onze energieën wel niet zijn op elkaar. Voor de mensen die niet weten wat hooggevoeligheid is, voor mij is dit het waarnemen van diverse energieën, emoties en vibraties vanop een dieper en intenser niveau dan een doorsnee persoon. Je kan daardoor gevoeliger reageren op luide geluiden, felle lichten en diverse geuren maar ook op aanwezigheden van bepaalde mensen. Een HSP kan zich hier snel in verliezen omdat het niet altijd even duidelijk is (vooral in het begin) wat nu precies van jou is en wat van iemand anders is. Je wordt er letterlijk in meegezogen zeg maar. Lang leven onze persoonlijke bubbel.

Nu dieren zijn zowieso beter in het aanvoelen van energieën en vibraties. Dit is iets heel natuurlijks dat we trouwens allemaal hebben alleen zijn de meeste mensen dit kwijt geraakt na een bepaalde leeftijd.

Luna is ook veel gevoeliger dan een doorsnee andere hond. Ze raakt snel overprikkeld door geuren of andere dingen die zich buiten haar comfortzone aanbieden. Als ik met mijn honden ga wandelen en ik voel mezelf gehaast of gestresseerd dan zal ik dit altijd kunnen zien aan Luna want zij gaat dan harder gaan trekken aan de lijn. Ze is altijd wel enthousiast in het begin maar dan voel ik echt wel een verschil in intensiteit dan wanneer ik zelf heel rustig en ontspannen ben. Tosca gaat vooral heel gedreven beginnen snuffelen en speuren. Iedere hond heeft dus wat zijn eigen manier om om te gaan met de geprojecteerde spanningen van hun baasjes.

Mijn honden vangen ook een stuk “eenzaamheid” bij me thuis op. Dit is trouwens één van de belangrijkste redenen waarom mensen een hond in huis nemen, om iets op te vullen waar ze het gevoel hebben iets tekort te komen. Ze geven me een reden om elke dag weer opnieuw mijn best te doen. Voor hen kom ik elke dag heel blij weer thuis na een drukke werkdag. Voor hen zorgen geeft me een doel en het geeft mij het gevoel dat ik nodig ben. Tosca geeft me heel veel fysieke knuffels en dat voelt heel fijn. S’ avonds lekker dicht tegen elkaar aan kruipen voelt heerlijk.

Al mijn dieren hebben zeer sterke karakters, ik word soms gek van hun
doorzettingsvermogen en koppigheid maar in mijn eigen persoonlijk transformatieproces zie ik nu in dat ik dit nodig had en dat dit allemaal was om mij naar een bepaalde richting te duwen. Door hun doorzettingsvermogen en protest bleef ik op zoek gaan naar een diervriendelijke en respectvolle manier om met hen te leren omgaan. Met hun eigen gevoeligheden, sterktes en zwaktes. Ze leerde mij dat het ok is om te zijn wie we zijn en dat ieder wezen in zijn eigen waarde moet kunnen blijven. Zij geven mij die onbetaalbare onvoorwaardelijkheid toen ik plots niks meer kon, uren lag te huilen, mijn huis niet meer uit kon en zelf het zonlicht niet meer kon verdragen door mijn allereerste paniekaanval 3 jaar geleden.

Ik denk dat de transformatie die ik uiteindelijk heb doorgemaakt met hen was om de oplossing niet bij hen te gaan zoeken maar bij mezelf. Transformatie kan alleen als je er als persoon voor open staat, vele die ik ken plaatsen gewoon het dier in een hokje met de stempel “onhandelbaar” erop zodat ze zelf niets hoeven te veranderen. Ondanks dat het niet altijd even makkelijk is geweest en soms nog steeds is probeer ik juist te leren van onze moeilijk situaties. Moeilijke situaties geven mij de mogelijkheid om te groeien als persoon en het is net door mijn dieren dat we hier een veel heldere kijk op krijgen. Zij houden geen maskers op en zien wat er echt speelt binnen ons, ook als wij dat op die moment niet zien.

Ik geloof niet dat wij onze honden iets moeten leren. Ik geloof dat ze van nature zo ontwikkeld zijn om zich aan te passen aan de situatie. Daar hebben ze onze hulp niet voor nodig. Maar zodra het misgaat en er problemen ontstaan dan denk ik dat vooral wij als mens hier iets van kunnen leren. Ook naar mijn klanten toe ondervind ik dat de problemen die zij vaak ervaren zichzelf al grotendeels gaan oplossen als ze hun perceptie naar het “probleem” anders gaan leren zien. Wanneer we leren om anders te kijken naar een situatie wordt er een andere vibratie uitgestraald en kan er dus ook een ander resultaat volgen.

Mijn dieren hebben mij geleerd wat onvoorwaardelijke liefde is, wat mild zijn voor elkaar kan betekenen, en ze laten mij weten wanneer ik weer een verkeerde afslag genomen heb en daar ben ik hen eeuwig dankbaar voor!!!!!


Het nut van negatieve emoties (angst) bij honden.

Wanneer we positieve emoties ervaren zoals vreugde, liefde en dankbaarheid dan maken we ons uiteraard geen zorgen en hebben we het gevoel dat we leven volgens de “normale” norm. Zodra er negatieve emoties naar boven komen zoals verdriet, boosheid en angst dan ervaren we echter iets heel anders. Negatieve emoties voelen namelijk zeer onaangenaam en hoe snel zijn we dan niet om deze te gaan willen negeren of onderdrukken?

Angst is één van de meest voorkomende “negatieve” emotie waar ik het graag even wat uitgebreider over wil gaan hebben in deze blog.

Wat is dat nu precies, angst?

Kort samengevat is angst een emotie die je helpt om te reageren wanneer er gevaar dreigt.

Wat doet angst met je lichaam?

Wanneer je angst ervaart dan gaat je lichaam zichzelf klaar maken om te vluchten of te vechten. Hierdoor gaat je hart sneller beginnen kloppen, je bloeddruk gaat omhoog, je spieren spannen zich aan, en je ademhaling versnelt. Allemaal met als doel om je lichaam zeer snel in beweging te kunnen krijgen. Angst is dus eigenlijk van levensbelang en kan je leven redden wanneer je in gevaar bent.

Dit zijn allemaal natuurlijk en noodzakelijke processen die uiterst belangrijk zijn voor het overleven van het individu. Kijk maar naar de zebra die er op 1 seconde razend snel van door kan gaan zodra deze een leeuw opmerkt. Mocht de zebra de leeuw opmerken en zich totaal niet bewust zijn van het gevaar dan zal de zebra dus niet bang zijn en dan is de kans dat hij opgepeuzeld zal worden wel aanzienlijk veel groter.

We kunnen dus stellen dat angst hand in hand samen gaat met het onveiligheidsgevoel van het individu. Onveiligheid is niet iets dat alleen fysiek kan ervaren worden maar ook op mentaal vlak kan onveiligheid een rol gaan spelen. Laat ons nu deze theorie even bekijken vanuit onze hond zijn perceptie. Onze hond vertoont dus angst wanneer hij zich (zowel fysiek en/of mentaal) onveilig voelt. Het is dus eigenlijk niet meer dan dat.

Wat kunnen wij hier precies mee als eigenaar van een angstige hond?

Om te beginnen is het belangrijk dat we ons bewust zijn dat angst een nuttige en noodzakelijke emotie is. Het is dus geen emotie die we best negeren of gaan onderdrukken. Als we dit wel doen dan bestaat het gevaar dat we de angst hierdoor gaan verhogen waardoor er een angststoornis kan beginnen ontwikkelen én het verlaagd de vertrouwensband tussen jezelf en je hond. Je hond zal jou niet meer gaan ervaren als een veilige bron waarbij hij terecht kan in nood.

Verder is het belangrijk om te gaan onderzoeken wanneer je hond precies angstig is. Het is dan ook héél belangrijk dat we met een open geest hiernaar gaan leren kijken. ( zie mijn blog over het verschil tussen waarnemen en interpreteren) Een veel voorkomende fout die wij als eigenaar nog maken is dat WIJ gaan invullen wat voor onze HOND precies als veilig of onveilig zou moeten ervaren worden. Dit is ronduit absurd en een inbreuk op de eigen beleving van je hond.

Wat ik dus NIET bedoel met “ga onderzoeken wanneer je hond precies angstig is.” is dat je je hond continu moet gaan confronteren met iets waar hij bang voor is. Dit zien we nog heel vaak en dit valt bij mij onder de noemer “angst negeren en onderdrukken”. Je ziet dan mensen elke keer maar opnieuw en opnieuw “oefenen” om de angst te kunnen transformeren. Ik vernoemde al eerder de consequenties wanneer je toch de angst bij je hond gaat negeren of willen onderdrukken. Wees daar dus bewust van dat jou reactie een consequentie zal hebben, welke dat precies is kies je dus zelf.

Ja maar wat kunnen we dan wel doen?

Wanneer we kiezen voor een oprechte relatie vanuit verbondenheid met onze hond dan kunnen we dit op een heel andere manier aanpakken die deze oprechte relatie dus niet zal schaden. We kunnen er voor kiezen om onze focus niet te leggen op de angst maar op de tegenovergestelde positieve emotie hiervan. Voor iedere negatieve emotie bestaat er namelijk een tegenovergestelde positieve emotie. Voor angst is dit liefde.

Doordat we onze focus dus gaan verleggen op de emotie liefde krijgen we heel andere mogelijkheden die bijdragen tot het beter emotioneel ontwikkelen van onze hond. Zodra we onze hond gaan helpen om de emotie liefde meer te gaan ervaren krijgen we eigenlijk een shift in zijn emotie weegschaal. Waar liefde is kan geen angst zijn.

Wat is nu liefde en hoe kan ik mijn hond dit gevoel geven?

Liefde is diepe genegenheid en een toewijding hebben voor je hond. Uiteraard worden betekenissen hiervan geïnspireerd door cultuur en maatschappij. Voor mij persoonlijk staat liefde hier voor het verzorgen van mijn honden, voor het beschermen en waarborgen van hun veiligheid, zowel fysiek als mentaal. Liefde staat voor oprechtheid en vertrouwen in onze relatie naar elkaar toe, naar wat ieder individu zijn noden, behoeftes en wensen zijn.

Concreet doe je dit dus heel eenvoudig door open te luisteren, te observeren en te waarnemen wat je hond doet en wat hij precies nodig heeft. Door te accepteren van wat er is, ondanks of we dit nu leuk of niet leuk vinden. Hierdoor krijgen we een gigantische shift in de emotie weegschaal waardoor er automatisch veel dingen op een gezonde manier kunnen beginnen transformeren. Uit ervaring met verschillende klanten kan ik zeggen dat het wonderen verricht, zowel bij de hond als bij hun baasjes.

Steun je hond als hij uit eigen initiatief bij jou komt. Dit is vooral heel waardevol bij honden die bang zijn van onweer of vuurwerk. Verplicht je hond niet om geconfronteerd te worden met iets waar hij het duidelijk heel moeilijk mee heeft. Geef je hond de tijd, de ruimte en het begrip die hij zelf nodig heeft zonder iets op te dringen.

Is jouw hond ook angstig en heb je toch nood aan een meer persoonlijk advies? Aarzel dan niet om contact op te nemen met me en dan gaan we samen een persoonlijk plan opmaken om ook jouw hond op de best mogelijke manier te kunnen helpen en ondersteunen.

Veel liefs Bianca

www.hondengedragscoachbianca.be

Het verschil tussen het interpreteren en het waarnemen van het gedrag van onze hond(en).

Een waarneming is niet hetzelfde als een interpretatie. Toch worden ze nog heel vaak met elkaar verward. Dat is ook best logisch want tussen waarnemen en interpreteren ligt maar een hele dunne lijn. Wat is nu precies het verschil? En waar komt het misverstand vandaan? Ik leg het even uit.

We hebben over alles een mening, een oordeel. We vullen heel graag de dingen zelf in . Nu ja, dat is ook eenmaal typisch menselijk. Het is sterker dan onszelf en we zijn er ons meestal niet van bewust. We zien iets, we nemen het op en voila we vertellen al snel onze eigen verhaaltjes hierover.

Om het verschil duidelijk te kunnen aantonen gaan we eerst even naar de theoretische betekenissen van de woorden zelf:


Een waarneming: (Perceptie) het proces waarbij een levend wezen zich bewust wordt van signalen uit de omgeving (zien, horen, etc.) (Observatie) het doen van een waarneming of meting in de natuurwetenschappen, kijken hoe iets gebeurt of iemand zich gedraagt.

Een interpretatie: een persoonlijk beredeneerd oordeel over de betekenis van een waarneming, een tekst of een stuk muziek. Het woord is verwant aan het Franse interprète, wat “tolk”, maar ook “vertolker” betekent.

Kort samengevat komt het er dus op neer dat een waarneming gebaseerd is op zichtbare feiten en een interpretatie onze persoonlijke oordelen zijn over wat er zichtbaar is. Even een praktisch voorbeeld:

Op onderstaande foto zien we mijn hond Luna. Kijk hier even goed naar en onder de foto som ik een paar voorbeelden van persoonlijke interpretaties hierover op.

Mogelijke interpretaties: Luna is moe en ze wilt rusten of Luna vindt de persoon die haar nadert spannend en daarom is ze gaan liggen of Luna voelt zich niet veilig en houdt daarom nauw in de gaten wie er allemaal op ons afkomt,…

Nu bekijken we de foto nog eens opnieuw. Wat zien we nu écht op de foto waar we 100% zeker van kunnen zijn? Wat zijn de zichtbare feiten? Onderaan de foto som ik deze keer enkele waarnemingen op.

Enkele voorbeelden van waarnemingen: Luna ligt neer op de grond, haar oren zijn naar voor gericht, een beetje verder zien we mensen,…

Ik hoop dat dit praktische voorbeeld je wat meer duidelijkheid heeft kunnen geven over de verschillen tussen waarnemen en interpreteren. Waarom is het nu zo belangrijk om het verschil hierin te weten?

Eerst en vooral brengen persoonlijke interpretaties ons vaak in de problemen. Ze geven ons een specifieke mening die heel beperkt is en niet altijd de juiste hoeft te zijn. Er is namelijk niemand anders die 100% zeker weet wat onze hond nu precies denkt of voelt en dat is onze hond zelf. Daardoor kunnen we vaak verkeerd leren reageren op het gedrag van onze hond terwijl dat dus niet nodig hoeft te zijn. Menselijke interpretaties beperken onze gedachten waardoor we ook snel vast komen te zitten. We kunnen daardoor sommige gedragingen niet ruim genoeg meer bekijken waardoor we dus vast blijven hangen in onze eigen beperkte visies.

Uiteraard is de lichaamstaal van onze hond heel belangrijk en deze helpt ons om bepaalde dingen te kunnen interpreteren maar dit is geen zwart/wit verhaal. Je alleen blind staren op een hond zijn lichaamstaal zal je dus niet helpen om je hond beter te begrijpen. Zo bestaan er heel veel boeken die vertellen dat een lage houding met een aangetrokken staart betekend dat je hond angstig is. In sommige gevallen zal dit een juiste interpretatie zijn maar in andere gevallen kan een lage houding met aangetrokken staart ook staan voor het zich kleiner willen maken wanneer ze achter iets aan willen jagen. Dit heeft dan niks meer met angst te maken. Stel je dus voor dat je dan denkt dat je hond regelmatig bang is buiten en daardoor krijg je medelijden en hou je hem meer binnen terwijl een hond die klaar is om te jagen zich dus niet noodzakelijk slecht hoeft te voelen.

Wanneer mensen graag positieve visuele tekstballonnetjes verzinnen bij onze honden dan kan ik dit zeker wel eens appreciëren. Ik doe dit zelf ook. Humor is belangrijk en het hoeft zeker niet allemaal zo serieus te zijn, zolang we ons maar bewust zijn dat het onze eigen persoonlijke interpretaties en invullingen zijn en niet de echte waarheid van het individu. Jammer genoeg zien we nog altijd dat het ook in een negatieve zin wordt toegepast waardoor de hond dus niet oprecht wordt behandeld. Daarom vind ik het belangrijk om dit onderwerp ook even aan te kaarten.

Het gedrag van onze hond meer gaan leren waarnemen i.p.v. onmiddellijk te gaan invullen, veroordelen en interpreteren is dus wel heel interessant. Hierdoor maak je zelf ruimte om de situatie in zijn totale geheel te leren observeren. Zonder de nood om hier iets aan te willen veranderen maar om de juiste informatie tot je te laten komen. Om je hond zijn gewoontes, zijn karakter, en zijn eigen gedragingen te leren kennen op een juiste, open en oprechte manier.

Dit is niet altijd zo gemakkelijk dus je zal dit vooral veel moeten oefenen. Plan dit gerust dagelijks in met de dingen die je nu al samen doet met je hond. Het kost je geen extra tijd maar enkel een andere manier van kijken naar de dingen. Zet dus je verhaaltjesverteller even stil en observeer alleen vanuit de zichtbare feiten.

Veel succes en vooral veel plezier!

Onvoorwaardelijke liefde in je relatie met je hond, is het realistisch of is het een sprookje?

Wat is onvoorwaardelijke liefde?

Om te weten of onvoorwaardelijke liefde een sprookje is moeten we eerst weten wat de definitie nu precies is. Wel, onvoorwaardelijke liefde heb je voor iemand of iets, zonder voorwaarde. Maakt niet uit wat er gebeurt, je zal altijd er van blijven houden. Er is geen enkele voorwaarde of eis die je eraan stelt.

Eigenlijk is het een heel eenvoudige theorie maar in de praktijk is deze best nog heel lastig.

Onze hond als leermeester.

Laat ons eerst een stil staan bij onze grootste leermeesters als het gaat over onvoorwaardelijke liefde. We noemen allemaal onze hond, onze beste vriend, de enige die er altijd is voor ons, de enige die ons neemt zoals we echt zijn, op onze goede dagen maar ook op onze slechte dagen, of we nu vuile kledij dragen, of rotte tanden hebben, of al dan niet make up op hebben, of we nu rijk of arm zijn het maakt hen allemaal niet uit. Onze hond is het ware voorbeeld als het gaat over hoe heb ik iemand onvoorwaardelijke lief. Zij doen dit automatisch, dit is hun natuur. Onze honden zijn mild en zelfs als we uren weg zijn dan zullen ze niet zeggen “Seg, waar heb jij gezeten” en zich vervolgens boos wegdraaien van ons. Neen ze zijn iedere keer weer zo dankbaar dat we weer thuis komen. Onze honden troosten ons als we verdrietig zijn en ze vergeven ons wanneer we ons geduld verliezen en boos worden. Iedere keer opnieuw.

Van waar komt die vorm van voorwaardelijkheid in de relatie met onze hond?

Wanneer we een relatie aangaan met onze hond dan komt het nog steeds veel voor dat deze voorwaardelijk is. Bij voorwaardelijke liefde in de relatie houden we enkel van onze hond wanneer deze iets goed doet of zich gedraagt zoals wij dat goed achten. Wanneer onze hond iets doet dat wij als onaangenaam ervaren zullen we onmiddellijk duidelijk maken dat we dit niet willen. Je hond verstaat dan letterlijk, ik hou nu niet van jou. Dit zien we vooral nog vaak bij baasjes die hun hond als “minder” gaan beschouwen. De hond zal zich iedere keer moeten bewijzen als ondergeschikte. Zo bewijst hij dat hij zijn positie kent in de relatie. De mens is duidelijk de baas en de hond moet luisteren. Bijvoorbeeld, de hond moet zitten voor zijn eten, hij moet zijn eten ten alle tijde delen met jouw als “alpha”. Wanneer je gaat wandelen moet jij als eerste de deur uit, of jij eet eerst en dan pas je hond, of de hond moet aan de voet wandelen en mag niet trekken.

Deze stelling komt voort uit een zeer oude wetenschappelijke theorie van Rudolph Schenkel. Schenkel observeerde jaren lang zeer intensief de gedragingen en onderlinge relaties bij wolven in de zoo van Bazel, inclusief de gevechten die toen plaats vonden. Hij publiceerde deze gewaarwordingen in 1947 en deze studies werden zowat het basis model voor de alpha posities.

In 1968 schreef David Mech een boek op basis van de gewaarwordingen van Schenkel. Daarin schreef hij over de termen, alpha-wolf, dominantiepositie en rangorde en toen waren de termen roedel en alpha-positie geboren. Wanneer Mech in 1986 (tot 1998) uiteindelijk zelf observaties ging doen bij wolven in het wild zag hij heel andere dingen. De wolven leefde niet in een positie waar 1 wolf de leider was. Ze hadden allemaal een bepaalde relatie ten opzichte van elkaar en er waren zelden of nooit gevechten. Ze zorgde samen als een familie voor elkaar en voor het welzijn van de groep.

Dat onze honden het dus moeten “verdienen” om gezien of gehoord worden is ronduit belachelijk! Ondanks dat deze theorie al enige tijd weerlegt is leeft ze nog steeds door bij heel veel hondeneigenaren. Gelukkig zijn er ook al heel veel mensen die hun hond wel als gelijkwaardig zien. Want enkel als we onze relatie gaan zien als gelijkwaardig dan kan er pas echte verbondenheid en onvoorwaardelijke liefde ontstaan.

Wilt onvoorwaardelijke liefde in je relatie met je hond dan zeggen dat je hond altijd zijn zin mag doen?

Onvoorwaardelijke liefde heeft niks te maken met of je hond nu heel de dag zijn zin mag doen of niet. Het gaat erom dat je hond mag laten zien dat hij het moeilijk heeft met iets.

Iemand graag zien wanneer alles goed gaat is heel gemakkelijk maar het is tijdens de moeilijke tijden die we samen doormaken die de kracht van onze relatie zal bepalen” ~Unknown~

Wanneer je hond iets doet dat jij als niet gewenst acht dan is het belangrijk dat we hier anders naar gaan leren kijken. We dienen in eerste plaats uit te zoeken waarom onze hond doet wat hij doet. Zodra we een antwoord krijgen op deze vraag is het veel gemakkelijker om vanuit liefde en begrip te communiceren met elkaar. Dit brengt ook een hoop minder frustratie naar boven bij jezelf. Ik geef even een voorbeeldje uit de praktijk.

Mijn honden zijn zeer actieve jagers als ik ga wandelen met hen in de polders. Ze wandelen daarom altijd aan de lange lijn. Op een gegeven moment zien we een konijn op een 50 tal meter weg van ons. Luna ziet het konijn, ze blijft even staan en ze beslist daarna om verder mee te lopen met mij. Ik vond dit heel sterk en ik vertelde haar hoe dapper ik haar vond. Een beetje later vliegt er plots een fazant op uit de beek op nog geen 5 meter van ons. Luna rent er op af waardoor ze dus hard begint te trekken aan de lijn. Ik vertelde haar: Ja Luna dit snap ik wel, dit was wel heel dichtbij. Terwijl ik zo goed mogelijk mijn best deed om zelf stevig te blijven staan en haar niet los te laten.

Dit is onvoorwaardelijke liefde als je het mij vraagt. Het is je hond graag zien wanneer hij op zijn best is en wanneer hij op zijn slechts is. Het is steeds weer kiezen voor jou hond ondanks de moeilijkheden die jullie ervaren. Je neemt het goede met het slechte zeg maar. Ik heb geleerd dat wanneer je vanuit een verbondenheid of connectie communiceert met je hond, dat je automatisch ook vanuit onvoorwaardelijke liefde communiceert. Je hebt dan geen “voor wat, hoort wat” relatie meer maar een relatie die draait om echtheid, om wederzijds respect, om wederzijdse liefde, om wederzijds begrip en wederzijds vertrouwen. Een realistisch doel waar we allemaal naar zouden moeten streven.

Ik wens jullie allemaal een Happy en vooral een liefdevolle Valentijnsdag toe!

Je hond als spiegel.

We hebben het wellicht allemaal al eens gehoord of gelezen: Onze energie heeft invloed op die van onze honden of dat wij zelfzeker en assertief moeten zijn voor we invloed hebben op onze hond zijn gedrag of zolang wij niet in balans zijn zullen onze honden ook nooit in balans komen. Wat is nu correct betreft deze aannames? Ligt dan alles alleen in onze eigen handen? Of is het ook onze hond die verantwoordelijk is?

Eerst en vooral is de wereld niet zwart/wit. Als je het mij vraagt zijn er dus bepaalde invloeden die wel degelijk belangrijk zijn wanneer het mis gaat bij onze honden. Deze verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij ons als persoon maar heeft ook deels te maken met de persoonlijkheid en karakter van onze hond. We zijn en we blijven mensen. Dit betekent dat we ook eens een rotdag kunnen hebben en dat onze emoties het ook eens kunnen overnemen. Dat we niet perfect zijn en dat we ons niet elke dag even zen zullen voelen als de andere.

Ik geloof er wel in dat er een reden is waarom een specifieke hond in jou leven terecht is gekomen. Ze zeggen niet voor niks:

“Je krijgt niet de hond die je wilt maar de hond die je nodig hebt.”

Uit iedere relatie kun je namelijk heel veel leren over jezelf en hoe stroever deze relatie vaak ook gaat, ze brengen ons iets bij over onszelf als we er voor open staan om dit te zien. Er is namelijk dat ene stukje, wanneer onze hond iets doet wat wij niet willen, dat stukje hoe wij hierop gaan reageren. Dit stukje is super belangrijk! Onze reactie vertelt ons namelijk hoe het precies zit bij ons. Hoe we ons voelen en waar wij als persoon nog verder in kunnen ontwikkelen. Als je mij dus vraagt of onze honden alles spiegelen vanuit onze emotie alleen dan zeg ik Neen. Onze honden zijn geen lege en holle wezens die alles overnemen van ons maar ze kunnen ons wel een richting aangeven waar wij als persoon nog verder in horen te ontwikkelen.

Ik geef even een persoonlijk voorbeeld: Mijn twee honden hadden het altijd heel lastig met het voorbij wandelen van andere honden tijdens onze wandelingen. Ze gingen hard trekken en Luna (husky) durfde op Tosca (beaglemix) te springen waardoor mijn leibanden al snel helemaal in de knoop raakte en ik veel minder grip had om ze bij mij te houden. Om dit te voorkomen hield ik ze heel kort telkens we een andere hond passeerde. Ik voelde zelf héél veel spanning en was heel bezorgt en bang dat er iets zou gebeuren met hen. Daardoor escaleerde de reactie van mijn honden nog meer. Mijn honden gaven mij toen aan waar het bij mij als baasje mis ging, hoewel dit voor mij toen nog niet duidelijk was. Wanneer je zelf heel onzeker en angstig reageert op het gedrag van je hond kan je uiteraard je hond niet écht helpen of ondersteunen.

Ondertussen ben ik zelf al jaren heel intens bezig met mijn zelfbewustzijn te ontwikkelen. Meditatie en mindfulness zijn de bouwstenen voor je zelfbewustzijn. Zo ben ik tot het inzicht gekomen dat ik vroeger heel onzeker en bang was om met hen in een situatie terecht te komen waar het mis kon gaan, ik was overbezorgd en een controle-freak zoals ze dat wel eens zeggen en had daardoor totaal geen vertrouwen in mijn honden. Zelfbewust worden van onze eigen patronen is de meest belangrijke stap naar ontwikkeling en groei en onze honden zullen ons altijd helpen om zo dicht mogelijk bij onze ware zelf te kunnen blijven. Door met mezelf aan de slag te gaan hiervoor werd ik steeds zelfverzekerder, ik werd mij ervan bewust dat het niet mogelijk was om de controle te kunnen krijgen over andere. De enige waar ik echt invloed op kon krijgen was mezelf.

Hierdoor kon ik mijn oude patronen steeds meer los gaan laten. Met ups en downs slaagde ik er steeds meer in om de drang naar controle en mijn angsten los te laten. Wanneer ik nu een hond voorbij wandel heeft Tosca totaal geen belangstelling meer voor de hond. Ook met Luna gaat het stukken beter, zij kan steeds meer en meer zelf de keuze maken om ruimte te creëren tussen haar en een aankomende hond. Zelfs wanneer ik op de straat loop en er dus duidelijk minder ruimte kan gecreëerd worden zie ik steeds vaker dat ze de andere hond opmerkt en er daarna voor kiest om rustig verder te blijven wandelen. En ja hoor dit allemaal zonder snoepjes of correcties. maar door mezelf te blijven ontwikkelen.

Wat is dat nu precies je zelfbewustzijn?

Kort samengevat heeft zelfbewustzijn te maken met het besef van het eigen bestaan en de beleving van wat er in je geest en lichaam omgaat. Zelfbewuste mensen stemmen hun keuzes af op dat wat zij innerlijk nodig hebben en wat zij niet nodig hebben. Ze zijn zich bewust van de patronen in hun dagelijks leven en zien hoe die patronen invloed hebben op hun bestaan. Met andere woorden: wie zelfbewust is, is in staat met volle overtuiging te leven vanuit zijn of haar eigen hart. Zelfbewustzijn is geen doel op zich. Het is een persoonlijk proces en een pad dat je gedurende je leven bewandelt.

Welke methode past bij jou?

Er zijn verschillende manieren om je zelfbewustzijn te vergroten. Meditatie en mindfulness benoemde ik hierboven al kort even. Bij meditatie neem je voor jezelf de tijd om in stilte al je emoties te observeren die voorbij komen gedurende de meditatie zonder daar effectief iets mee te doen. Zoals wolken die voorbij komen in de lucht. Je ziet ze en je laat ze weer gaan om je vervolgens terug op de ademhaling te gaan focussen. Er zijn 100de verschillende vormen van meditatie online te vinden op You Tube en ook hier zal je moeten kiezen voor datgene dat het beste werkt voor jou.

Bij mindfulness doe je hetzelfde maar dan vanuit beweging. Wanneer je met je hond op pad bent voel dan de wind door haar. Voel de warmte van de zon op je gezicht of voel de natte druppels regen langs je wang afglijden. Stop de wandeling even, sluit je ogen en luister naar de vogels die voorbij vliegen. Voel daarna in iedere stap die je maakt het contact dat je voet maakt met de grond. Focus op je ademhaling.

Je kan ook gaan voor een boek, een documentaire of contacteer een coach, iets of iemand die je inzichten kan helpen geven in je eigen patronen. Dit kan een gewone life-coach zijn of een therapeut maar dit kan ook een energetisch en holistische coach zijn. Iemand die tarotkaarten legt of iemand waarmee je goed bevriend bent. Kortom er zijn ontelbare mogelijkheden. Je zal zien dat het op den duur steeds meer op automatische piloot zal gebeuren en het zelfbewustzijn natuurlijker zal gaan aanvoelen.

Wanneer je uit balans bent, een stressvolle dag hebt gehad of voor een lastige keuze staat zal je de emoties die daarbij komen kijken bewuster ervaren. En dat maakt je dus zelfbewuster. Het zal daardoor makkelijker worden om je lichaam en geest te resetten na een periode van veel stress, omdat je je heel bewust bent van die stress. In plaats van door te blijven gaan kies je sneller voor wat goed is voor jou. Je hervalt minder snel in oude negatieve patronen die ook het gedrag van je hond kunnen beïnvloeden en je volgt je eigen pad, je eigen hart omdat het je manier van leven aan het worden is.

Terug naar de essentie.

Het is niet voor niks mijn slogan van mijn coaching praktijk. “Terug naar de essentie”

We kennen allemaal hoe het leven er vandaag uitziet. We hebben allemaal super drukke levens waar we veel werken, huishoudelijke taken moeten doen, met onze kinderen bezig zijn, onze hond(en) opvoeden, om dan de overige tijd te besteden aan hobby’s en sociale verplichtingen zoals familie bezoekjes en feestjes.

Ik moet het je alvast niet uitleggen. Uit ervaring weet je vast wel hoe druk alles kan worden. Zowel fysiek als mentaal staan we behoorlijk veel onder druk. De cijfers liegen er niet om want er zijn nog nooit eerder zoveel burn-out’s, depressies of angststoornissen waar genomen als in de tijd van nu.

De reden hierachter is dat er heel veel mensen zichzelf verliezen doorheen al de drukte en stress. Daardoor geraken mensen van zichzelf vervreemd, ondanks dat hun lichaam duidelijke signalen geeft dat het allemaal zo niet verder kan doen we toch maar gewoon verder met wat we aan het doen zijn want we moeten toch geld binnen brengen of we moeten toch onze to-do lijstjes afgewerkt krijgen of wat gaan ze wel niet denken van mij als ik dit niet doe of als ik dat niet ben?

Uit ervaring kan ik zeggen dat het heel belangrijk is om naar je eigen lichaam te leren luisteren. Ook ik heb mezelf al meermaals verloren in de verplichtingen en drukte van deze tijd. Als we een goede fysieke en mentale levenskwaliteit willen ontwikkelen in deze maatschappij en in deze drukke en vaak stresserende tijden dan moeten we terug naar onze échte basisbehoeften. Terug naar de kern, het hart, DE ESSENTIE.

Ik zie je vast al denken. Wat heeft dit nu met honden te maken? Wel eigenlijk alles want bij onze honden werkt het allemaal op dezelfde manier. Onbewust sleuren we onze honden mee door onze hectische manier van leven. Wanneer onze honden het dan moeilijk krijgen en zich daardoor niet gaan gedragen zoals wij dat zouden willen dan begrijpen we vaak niet vanwaar dat komt.

De eerste vraag die we ons dan meestal stellen is: Wat kan ik doen aan het probleemgedrag van mijn hond? Misschien is het wel interessant als we onze vraag eens een andere wending geven zoals: Wat zijn nu de basisbehoeften van mijn hond om stabiel en gelukkig te kunnen groeien en ontwikkelen?

Deze vraag gaat dus wel veel verder dan je hond wat te eten en te drinken geven. Uiteraard zijn fysieke behoeften belangrijk zoals een goede, gevarieerde voeding en elke dag vers water maar dat is uiteraard niet alles. Ook voldoende rust en slaap, een veilige en beschutte woonruimte, mogelijkheid om te kauwen, voldoende beweging en kunnen snuffelen/exploreren zullen ter harte genomen moeten worden.

Daarnaast zijn honden sociale dieren die dus graag in gezelschap zijn. Dit kunnen andere honden zijn maar vaker nog zijn de menselijke gezinsleden voor de meeste honden ZEER belangrijk. Honden hebben dus net zoals wij mensen ook nood aan fysiek contact, geborgenheid, affectie én acceptatie. Iets wat we heel vaak vergeten.

Hoeveel je hond precies van wat nodig heeft hangt af van hond tot hond. De ene hond heeft minder behoefte aan fysieke knuffels dan de andere, de ene hond heeft meer nood aan rust dan de andere, de ene hond heeft minder nood aan uitgebreide wandelingen als de andere. Om dit te weten te komen is het belangrijk dat we gaan experimenteren en daarbij goed kijken en luisteren naar onze hond.

In tegenstelling tot wij (de mensen) leven onze honden in het “nu” waardoor ze van nature zelf goed kunnen aanvoelen wat ze precies nodig hebben. Ze kunnen zichzelf herstellen na een stress momentje als wij als begeleider hun grenzen leren zien en respecteren. Dat is juist zo mooi aan onze honden. Doordat zij niet beïnvloedbaar zijn door “Wat zouden die andere wel niet denken van mij of ben ik dan wel goed genoeg.” Kunnen ze dichter blijven bij wie ze écht zijn en ook duidelijk aangeven wanneer er iets mis is of wanneer ze in een onbalans komen.

Een natuurlijke gegeven dat we eigenlijk allemaal nog bezitten als we ons er voor open stellen, er even bij willen blijven stilstaan en vooral als we er naar luisteren en het accepteren.

Geweldig toch!

Help, ben ik een slecht hondenbaasje?

Je kent het wellicht wel, je loopt met je hond over straat en wanneer jullie een andere hond tegen komen begint jouw hond enorm hard te trekken aan de lijn, te blaffen, te piepen, springt op en neer en in het slechtste geval bijt hij/zij zelfs de eigenaar.

De mensen met de andere hond lopen voorbij en kijken je neerbuigend aan en vaker nog denken de mensen gewoon luidop. “Je moet je hond wel eens opvoeden hoor” of “dat is niet zo braaf”.

Dan volgen er vaak heel wat diverse en ongevraagde adviezen. Niet alleen door omstaanders maar ook door familie of vrienden. Bijvoorbeeld: “Dat komt door u energie dat je hond zich zo gedraagt”, of “misschien wilt hij/zij gewoon wat spelen” of “je moet veel strenger zijn voor je dominante hond”.

In eerste instantie is het best intens om een uitvallende hond uit te laten en voelen de eigenaars al vaak veel schaamte. Die blikken die omstaanders dan werpen helpen daar dus al helemaal niet bij. Heel veel hondenbegeleiders voelen zich dan onzeker en veroordeeld door hun omgeving. Ten tweede, ondanks dat het geven van adviezen vaak goed bedoeld is zijn ze zeker niet altijd een hulp voor deze hondeneigenaren. Het advies kan de relatie met de eigenaar en de hond ook schaden als je hier niet voorzichtig mee bent.

Ik leg even uit waarom. Gedrag van honden is vaak complex. Er bestaat geen oplossing dat werkt voor elke hond met dat specifiek probleem. Iedere hond heeft zijn eigen verleden, karakter en noden. Een algemeen advies geven dat zou werken voor alle honden is dus een beetje kort door de bocht.

Ik vertelde ook al eerder dat gedrag voort komt vanuit een emotie. We moeten dus eerst de echte emotie achter het gedrag vinden alvorens we kunnen over gaan naar een passend advies. Het is dan ook uiterst belangrijk dat adviezen alleen komen van mensen die zich bijgeschoold hebben dmv opleidingen en workshops en die werken volgens recente theorieën omtrent honden en hun gedrag.

Daarnaast zie je ook heel vaak dat mensen zo snel oordelen over andere. Een paar weken terug las ik een post dat er boetes zouden komen wanneer je je hond los laat lopen op gebieden waar dat niet toegelaten is. Ik ben daar een grote voorstander voor aangezien ik regelmatig in aanraking kom met loslopende honden die heel dreigend op mijn honden komen afgelopen en dan niet meer luisteren naar hun eigenaars.

Heel veel mensen zeggen dan dat die eigenaars hun honden moeten leren opvoeden. Ook dat is weer heel kort door de bocht. Ikzelf heb een husky en een beaglemix en ik leef nabij een omgeving waar veel wilde natuur is. Plaatsen waar hertjes, konijntjes, eenden, kikkers en reigers vrij kunnen bewegen.

Heerlijk is dat, voor mijn honden een waar paradijs maar soms met veel prikkels. Ik wandel met lange lijnen van 8m en daar behoud ik een mooie connectie met hen tijdens de wandeling. Zodra ik hen los zou laten en er is geen veilige begrenzing meer voor hen dan komen die prikkels nog zo hard binnen en zullen ze vol achter al dat wild aanlopen. Dit is trouwens heel normaal en natuurlijk gedrag van zulke rassen. Een beagle is bijvoorbeeld écht gemaakt om het wild op te jagen voor de jagers. Zo kunnen de jagers ze makkelijker neerschieten. En het jachtgedrag van een husky is van oeroude herkomst en is dus echt met als doel om te doden.

Wat mij betreft zijn honden geen robotjes. Honden kunnen discipline en gehoorzaamheid hebben maar externe situaties kunnen altijd voor een andere uitkomst zorgen. In mijn ervaringen als hondengedragscoach kan ik zeggen dat zelfs honden van de meeste grote professionals wel eens niet terug komen als hen dat gevraagd wordt. Voor mij geldt de regel: safety first. Ik zal bijvoorbeeld mijn honden nooit meer los laten lopen in gebieden die daar niet voor bedoeld zijn.

Een tijdje terug kwam ik tijdens mijn wandeling met de honden op de dijk hier in de polder een dame tegen met haar hond die heel angstig was voor grotere honden. De hond merkte ons op en wou er als een speer terug vandoor gaan. De dame had haar hond gelukkig aan de lijn. De dame besloot om de dijk een stukje naar beneden te lopen (mijn linkse kant) zodat er geen rechtstreeks contact meer was met onze honden en doordat ik zag hoe bang deze hond was besloot ik ook om helemaal aan de uiterste kant (mijn rechtse kant) te gaan lopen met mijn honden. Dit heet eenvoudig respect hebben voor het ongemak van die andere hond als je het mij vraagt. Ik gaf hierdoor direct aan dat ik begrip had voor hun situatie. Haar hond kon zich daardoor veiliger voelen. Ze liep mooi mee met haar baasje en probeerde niet meer om weg te vluchten.

Met deze voorbeelden wil ik aantonen dat je niet met de vinger naar de eigenaar alleen moet wijzen. Er zijn veel factoren die kunnen zorgen voor het gedrag van jouw hond. Het ras van je hond, de afkomst, de leeftijd, het karakter, het verleden, de omgeving, en hoe wij er als eigenaar verder mee omgaan spelen allemaal een heel belangrijke rol.

Wees dus mild voor mensen die moeilijkheden hebben met hun honden. Ga hen niet gelijk veroordelen en een stempel op kleven. Wees niet bang om hulp te vragen bij een professionele hondengedragscoach of therapeut. Neem jullie verantwoordelijkheid als hondenbegeleider en hou het vooral veilig voor je hond, jezelf en de omstaanders!