Het verschil tussen het interpreteren en het waarnemen van het gedrag van onze hond(en).

Een waarneming is niet hetzelfde als een interpretatie. Toch worden ze nog heel vaak met elkaar verward. Dat is ook best logisch want tussen waarnemen en interpreteren ligt maar een hele dunne lijn. Wat is nu precies het verschil? En waar komt het misverstand vandaan? Ik leg het even uit.

We hebben over alles een mening, een oordeel. We vullen heel graag de dingen zelf in . Nu ja, dat is ook eenmaal typisch menselijk. Het is sterker dan onszelf en we zijn er ons meestal niet van bewust. We zien iets, we nemen het op en voila we vertellen al snel onze eigen verhaaltjes hierover.

Om het verschil duidelijk te kunnen aantonen gaan we eerst even naar de theoretische betekenissen van de woorden zelf:


Een waarneming: (Perceptie) het proces waarbij een levend wezen zich bewust wordt van signalen uit de omgeving (zien, horen, etc.) (Observatie) het doen van een waarneming of meting in de natuurwetenschappen, kijken hoe iets gebeurt of iemand zich gedraagt.

Een interpretatie: een persoonlijk beredeneerd oordeel over de betekenis van een waarneming, een tekst of een stuk muziek. Het woord is verwant aan het Franse interprète, wat “tolk”, maar ook “vertolker” betekent.

Kort samengevat komt het er dus op neer dat een waarneming gebaseerd is op zichtbare feiten en een interpretatie onze persoonlijke oordelen zijn over wat er zichtbaar is. Even een praktisch voorbeeld:

Op onderstaande foto zien we mijn hond Luna. Kijk hier even goed naar en onder de foto som ik een paar voorbeelden van persoonlijke interpretaties hierover op.

Mogelijke interpretaties: Luna is moe en ze wilt rusten of Luna vindt de persoon die haar nadert spannend en daarom is ze gaan liggen of Luna voelt zich niet veilig en houdt daarom nauw in de gaten wie er allemaal op ons afkomt,…

Nu bekijken we de foto nog eens opnieuw. Wat zien we nu écht op de foto waar we 100% zeker van kunnen zijn? Wat zijn de zichtbare feiten? Onderaan de foto som ik deze keer enkele waarnemingen op.

Enkele voorbeelden van waarnemingen: Luna ligt neer op de grond, haar oren zijn naar voor gericht, een beetje verder zien we mensen,…

Ik hoop dat dit praktische voorbeeld je wat meer duidelijkheid heeft kunnen geven over de verschillen tussen waarnemen en interpreteren. Waarom is het nu zo belangrijk om het verschil hierin te weten?

Eerst en vooral brengen persoonlijke interpretaties ons vaak in de problemen. Ze geven ons een specifieke mening die heel beperkt is en niet altijd de juiste hoeft te zijn. Er is namelijk niemand anders die 100% zeker weet wat onze hond nu precies denkt of voelt en dat is onze hond zelf. Daardoor kunnen we vaak verkeerd leren reageren op het gedrag van onze hond terwijl dat dus niet nodig hoeft te zijn. Menselijke interpretaties beperken onze gedachten waardoor we ook snel vast komen te zitten. We kunnen daardoor sommige gedragingen niet ruim genoeg meer bekijken waardoor we dus vast blijven hangen in onze eigen beperkte visies.

Uiteraard is de lichaamstaal van onze hond heel belangrijk en deze helpt ons om bepaalde dingen te kunnen interpreteren maar dit is geen zwart/wit verhaal. Je alleen blind staren op een hond zijn lichaamstaal zal je dus niet helpen om je hond beter te begrijpen. Zo bestaan er heel veel boeken die vertellen dat een lage houding met een aangetrokken staart betekend dat je hond angstig is. In sommige gevallen zal dit een juiste interpretatie zijn maar in andere gevallen kan een lage houding met aangetrokken staart ook staan voor het zich kleiner willen maken wanneer ze achter iets aan willen jagen. Dit heeft dan niks meer met angst te maken. Stel je dus voor dat je dan denkt dat je hond regelmatig bang is buiten en daardoor krijg je medelijden en hou je hem meer binnen terwijl een hond die klaar is om te jagen zich dus niet noodzakelijk slecht hoeft te voelen.

Wanneer mensen graag positieve visuele tekstballonnetjes verzinnen bij onze honden dan kan ik dit zeker wel eens appreciëren. Ik doe dit zelf ook. Humor is belangrijk en het hoeft zeker niet allemaal zo serieus te zijn, zolang we ons maar bewust zijn dat het onze eigen persoonlijke interpretaties en invullingen zijn en niet de echte waarheid van het individu. Jammer genoeg zien we nog altijd dat het ook in een negatieve zin wordt toegepast waardoor de hond dus niet oprecht wordt behandeld. Daarom vind ik het belangrijk om dit onderwerp ook even aan te kaarten.

Het gedrag van onze hond meer gaan leren waarnemen i.p.v. onmiddellijk te gaan invullen, veroordelen en interpreteren is dus wel heel interessant. Hierdoor maak je zelf ruimte om de situatie in zijn totale geheel te leren observeren. Zonder de nood om hier iets aan te willen veranderen maar om de juiste informatie tot je te laten komen. Om je hond zijn gewoontes, zijn karakter, en zijn eigen gedragingen te leren kennen op een juiste, open en oprechte manier.

Dit is niet altijd zo gemakkelijk dus je zal dit vooral veel moeten oefenen. Plan dit gerust dagelijks in met de dingen die je nu al samen doet met je hond. Het kost je geen extra tijd maar enkel een andere manier van kijken naar de dingen. Zet dus je verhaaltjesverteller even stil en observeer alleen vanuit de zichtbare feiten.

Veel succes en vooral veel plezier!