Vertragen, de eerste stap naar verbinding en ontspanning met je dier.

Als er iets is waar ik nog enorm mee worstel dan is het “vertragen”. Ik voel me regelmatig een opgedraaid duracell konijn die ze net nieuwe batterijen gegeven hebben en die dan van het ene naar het andere raast. Een overvolle agenda die werkelijk heel wat adrenaline door mijn lichaam heen pompt. Alsof je jezelf haast voorbij aan het rennen bent. Het is dan ook de ideale levensstijl om overprikkeld te geraken, het is een levensstijl die me in het verleden paniekaanvallen bezorgde en het is een levensstijl die voor vele andere een burn-out heeft veroorzaakt. Wanneer we dan even snel “tussen de soep en de patatten” iets met onze dieren willen doen zoals een wandeling maken met onze hond of samen iets doen met ons paard dan kan je al raden in wat voor staat dit gebeurd en wat voor invloed dit kan hebben op jouw dier.

Wanneer het ontspannen samen zijn en het ontspannen samen dingen doen prioriteit heeft voor jou in je relatie met je dier dan is het toch heel interessant om hier eens bij stil te staan. Zeker bij zeer gevoelige dieren kan deze levensstijl net averechts werken. Een nerveus samenspel van energieën zal al snel de kop op steken met alle nodige frustraties bij beide partijen er nog eens bovenop.

–> Een gevoelige hond zal niet kunnen ontspannen tijdens de wandeling en je krijgt dan vaak een hond die hard trekt aan de lijn, die uitvalt naar andere honden of die je van links naar rechts meesleurt over de weg.

–> Ook je paard zal het moeilijker hebben met omgevingsprikkels en kan bijvoorbeeld sneller schrikken. Zelf leren vertragen zal dus bijdragen aan meer rust, meer ontspanning bij jezelf zodat er ook écht verbinding kan gemaakt met jezelf en met je dier. Dit zal de relatie en het wederzijds vertrouwen zeker ten goede komen.

Wat bedoel ik nu precies met vertragen. Wel eigenlijk is dat ook echt letterlijk vertragen, meer stil staan, meer observeren, meer genieten van het samen zijn met je dier. Laat dat to-do lijstje maar even voor wat het is. Wees je bewust van het moment met je dier, leef in het NU zoals ze dat ook wel eens zeggen.


Toen ik jaren geleden ging wandelen met mijn honden dan was het doel “ze moeten bewegen” dus ik zette er altijd stevig de pas in en stippelde een vaste route uit die ik wou wandelen. Pas wanneer die route erop zat had ik het gevoel dat ik mijn doel bereikt had. Maar niets was minder waar want niet alleen ik maar ook mijn honden vonden heel veel onrust in deze manier van wandelen of zou ik het niet beter benoemen als “marcheren”.

Toen ik ging mezelf ging afvragen, Waarom wandel ik? Vanwaar komt het idee dat snel en ver bewegen mijn honden meer voldoening zou geven? Hoe gedragen mijn honden zich na de wandeling? Hoe gedragen ze zich net voor de wandeling? Wat wil ik nu precies met deze wandelingen? Wat willen mijn honden? Wat hebben zij nodig? En wat is mijn ideale beeld van een wandeling met mijn hond?


Wel, mijn ideale beeld van een wandeling met mijn honden is dat mijn honden vooral rustig bewegen. Dat ze de tijd nemen om de omgeving te verkennen, dat hun lichaam los en soepel kan bewegen, dat ze alle ruimte en tijd krijgen om geurtjes in zich op te nemen en dat ze de mogelijkheden krijgen om ook zelf keuzes te maken. Dat we samen kunnen genieten van rust, dat we de geluiden en de geuren van de natuur in ons kunnen opnemen, dat we samen wat kunnen ronddwalen en wegdromen.

 

 

Dit kan ook wanneer ik samen iets ga doen met mijn paard. Ik ging in het verleden vaak met een heel trainingsplan in mijn hoofd naar haar toe en ik zou kost wat kost dat plan zo goed mogelijk proberen uitvoeren want dit was nodig om mijn doel te kunnen behalen.

Ik kwam er pas later achter dat dit eigenlijk niet mijn visie was die ik ging toepassen maar de visie van vele andere. Ik kwam erachter dat het samen zijn en het genieten van elkaar voor mij altijd op de eerste plaats moet blijven komen. Mijn rugzakje met zorgen of die drukke agenda gaat aan de kant want nu is het tijd voor Duques en voor haar alleen. Dat ik haar niet snel snel ga opzadelen en aan mijn training begin maar dat ik de tijd neem om naar haar te kijken, om naar haar te luisteren. Dat ik oprecht aandacht heb voor haar als een individu. Het bewust leren vertragen heeft me al veel rust gegeven en ik voel mijn vertrouwensband en de verbinding met mijn dieren hierdoor nog steeds groeien en versterken.

Hoe mooi is dat!

Dus probeer het ook eens, vertraag bewust wat meer je activiteit met je dier en observeer, observeer je dier zonder oordeel, observeer jezelf zonder oordeel.

Vertraag ze….

Het effect van castratie op probleemgedrag.

Er worden nog steeds heel wat verkeerde aannames gemaakt over wat castratie kan doen met je hond wanneer er probleemgedrag is ontstaan bij je hond. Nadat ik met meerdere dierenartsen en andere gedragsspecialisten hierover uitgebreid gespraat heb vond ik het toch wel eens nodig om enkele belangrijke informatie hierover te delen met jullie.

Om te beginnen moeten we ons eerst afvragen wat hormonen nu precies zijn en waarom ze belangrijk zijn. We hebben ze namelijk in de eerste plaats met een reden toch?

Hormonen zijn eigenlijk chemische stoffen die boodschappen overbrengen van onze klieren naar weefselcellen of organen in het lichaam. Ze helpen ook chemische niveaus in het bloed in balans te houden door stabiliteit en/of evenwicht in het lichaam te helpen bekomen. Wanneer we praten over geslachtshormonen dan ondervinden honden (net zoals mensen) de meeste problemen in hun puberteit. Dan zijn deze het meest onstabiel omdat er in die periode een grotere toename plaats vindt in deze hormonen. Hierdoor kunnen we wel een verschil merken in het gedrag van de hond. De hond kan hierdoor bijvoorbeeld minder goed luisteren en zijn of haar eigen keuzes willen maken en grenzen gaan opzoeken. Hoe waren we immers zelf in onze puberteit? Als de pubertijd voorbij is en de hond volwassen is dan zal zijn of haar gedrag terug normaliseren doordat ook de hormoon toename zich terug zal stabiliseren.

Het verschil tussen castratie en sterilisatie.

We horen nu heel vaak de term castratie bij een reu en sterilisatie bij een teef. Dit is eigenlijk niet volledig de juiste informatie en daarom wil ik dit toch graag even aan het licht brengen. Ik ga jullie niet opzadelen met al die specifieke medische details maar ik leg het graag even in Jip en Janneke taal uit zodat het voor iedereen duidelijk is.

Wanneer we spreken over castratie dan worden delen van de geslachtsorganen verwijderd. Dit kan zowel bij de reu als bij de teef en dit haalt ook de hormoonproductie weg waardoor er bij castratie dus meer gevolgen zijn als enkel het bekomen van onvruchtbaarheid. Bij de reu worden de teelballen en bijballen verwijderd en bij de teef heb je 3 verschillende mogelijkheden: alleen de eierstokken, alleen de baarmoeder of zowel eierstokken als de baarmoeder die samen worden verwijderd. Meestal worden alleen de eierstokken verwijderd.

Bij sterilisatie worden bij de reu de zaadleiders onderbroken en bij de teef de eileiders. Ze zijn dan onvruchtbaar maar hun hormoonwerking blijft nog steeds intact. De term “steriliseren” van een teef is dus eigenlijk in de meeste gevallen gewoon castratie.

Iedere methode heeft uiteraard zijn voor en nadelen. Toch zijn er heel veel aannames over castratie die niet volledig juist zijn of toch iets te kort door de bocht zijn als je het mij vraagt.

Castratie en probleemgedrag.

Er zijn heel veel factoren die uiterst belangrijk zijn voor we overgaan tot castratie van onze hond, vooral als het met als doel is om probleemgedrag op te lossen. In grote lijnen kunnen we zeggen dat wanneer het gedrag volledig voortkomt uit de seks hormonen dat het dan ook kan verminderen door castratie. Als dit niet het geval is dan zal het gedrag ook niet veranderen na castratie en in sommige gevallen kan het gedrag zelfs verergeren.

Markeergedrag en rijgedrag zijn hier twee belangrijke voorbeelden van. Toch kunnen reuen bij een teveel aan stress ook dit gedrag gaan vertonen omdat er dan meer testosteron vrij komt en het dus als stresshormoon ingezet wordt maar het gedrag heeft hier dan wel een hele andere motivatie als louter seksueel.

Algemeen is testosteron bij reuen noodzakelijk voor bij het hanteren van stress, voor hun gezond zelfvertrouwen en hun probleemoplossend vermogen. Wanneer je dus een onzekere en angstige reu hebt en je zou deze laten castreren om hem rustiger te willen maken dan is de kans groot dat hij nog onzekerder en angstiger zal worden na de castratie. Het is dus interessanter om bij probleemgedrag eerst uit te zoeken vanwaar het gedrag precies komt alvorens we definitieve ingrepen gaan uitvoeren bij onze honden.

Een gedragscoach kan je helpen om de juiste antwoorden te krijgen op onderstaande vragen:

  • Hoelang is dit gedrag al aanwezig?
  • Hoe oud is de hond nu?
  • In welke situatie doet het gedrag zich voornamelijk voor?
  • Hoe vaak?
  • Wat is de reactie van de mensen hierop?
  • Welke emotie zit er achter het gedrag?
  • Hoe ziet de hond zijn dag eruit?
  • ……..

Een dierenarts is niet altijd in de mogelijkheid om al deze vragen uitgebreid te stellen en daardoor worden er vaak zeer belangrijke details verloren gegaan. Ik zelf vind het ideaal om met dierenartsen samen te werken. Eigenlijk zouden deze twee ook altijd samen hand in hand moeten gaan aangezien er vaak een lijn loopt door beide bedrijfstakken. Een dierenarts is geen gedragscoach en een gedragscoach is geen dierenarts. Daarom hou ik de medische termen ook graag over aan onze dierenartsen en richt ik me in deze blog vooral naar de gedragingen en algemene info omtrent castraties. Wanneer ik samen werk met dierenartsen dan kunnen we zowel medische als mentale problemen heel makkelijk naast elkaar leggen en tot de juiste beslissing komen die het welzijn van de hond en zijn omgeving kan vergroten.

Daar gaat het tenslotte toch om, dat we allemaal in harmonie samen kunnen leven met elkaar. Twijfel jij dus of castratie iets kan betekenen voor jou hond en zijn gedrag? Bespreek het dan even met je dierenarts én met een gedragscoach zodat je duidelijkheid kan krijgen op al deze belangrijke vragen alvorens je definitieve ingrepen laat doen die het welzijn van jouw hond even goed ook zouden kunnen benadelen.

Liefs Bianca

Wat heb jij van jouw hond geleerd?

Op deze moment volg ik een online programma Intuïtief communiceren met dieren. Ik droom al heel lang om vanuit mijn eigen intuïtie te kunnen communiceren met dieren. Ik had echter geen enkel idee hoe je dit moest gaan doen en ik dacht altijd dat dit een speciale gave was die maar enkele mensen in hun bezit hadden. Ondertussen zit ik al voorbij deze droom fase en weet ik dat iedereen deze wonderbaarlijke talenten bezit. We moeten alleen de juiste intentie neerzetten om hiervoor open te staan en vertrouwen leren krijgen in wat onze intuïtie ons te vertellen heeft.

Tijdens dit online programme kreeg ik enkele vragen die ik echt heel interessant vond. Ik geloof namelijk zelf heel sterk dat onze honden op ons pad gekomen zijn met een reden. Het leek me dan ook heel leuk om mijn persoonlijke ervaringen hierover met jullie te delen. Enkele vragen die aan bod kwamen waren:

Wat leert jouw dier jou? Waarom zijn jullie op elkaars pad gekomen? Wat voel je dat zij jou bij willen brengen? Wat heb je tot nu toe gedaan met de informatie dat jouw dier je meegaf?

Wel in mijn situatie kan ik zeggen dat mijn 2 honden mij vooral geleerd hebben om dichter bij mezelf en mijn gevoel te blijven en dat niet alles met dwang of manipulatie kan opgelost worden. Ze hebben mij ook meer geleerd over hooggevoeligheid. Niet alleen mijn eigen hooggevoeligheid maar ook die van hen en hoe beïnvloedbaar onze energieën wel niet zijn op elkaar. Voor de mensen die niet weten wat hooggevoeligheid is, voor mij is dit het waarnemen van diverse energieën, emoties en vibraties vanop een dieper en intenser niveau dan een doorsnee persoon. Je kan daardoor gevoeliger reageren op luide geluiden, felle lichten en diverse geuren maar ook op aanwezigheden van bepaalde mensen. Een HSP kan zich hier snel in verliezen omdat het niet altijd even duidelijk is (vooral in het begin) wat nu precies van jou is en wat van iemand anders is. Je wordt er letterlijk in meegezogen zeg maar. Lang leven onze persoonlijke bubbel.

Nu dieren zijn zowieso beter in het aanvoelen van energieën en vibraties. Dit is iets heel natuurlijks dat we trouwens allemaal hebben alleen zijn de meeste mensen dit kwijt geraakt na een bepaalde leeftijd.

Luna is ook veel gevoeliger dan een doorsnee andere hond. Ze raakt snel overprikkeld door geuren of andere dingen die zich buiten haar comfortzone aanbieden. Als ik met mijn honden ga wandelen en ik voel mezelf gehaast of gestresseerd dan zal ik dit altijd kunnen zien aan Luna want zij gaat dan harder gaan trekken aan de lijn. Ze is altijd wel enthousiast in het begin maar dan voel ik echt wel een verschil in intensiteit dan wanneer ik zelf heel rustig en ontspannen ben. Tosca gaat vooral heel gedreven beginnen snuffelen en speuren. Iedere hond heeft dus wat zijn eigen manier om om te gaan met de geprojecteerde spanningen van hun baasjes.

Mijn honden vangen ook een stuk “eenzaamheid” bij me thuis op. Dit is trouwens één van de belangrijkste redenen waarom mensen een hond in huis nemen, om iets op te vullen waar ze het gevoel hebben iets tekort te komen. Ze geven me een reden om elke dag weer opnieuw mijn best te doen. Voor hen kom ik elke dag heel blij weer thuis na een drukke werkdag. Voor hen zorgen geeft me een doel en het geeft mij het gevoel dat ik nodig ben. Tosca geeft me heel veel fysieke knuffels en dat voelt heel fijn. S’ avonds lekker dicht tegen elkaar aan kruipen voelt heerlijk.

Al mijn dieren hebben zeer sterke karakters, ik word soms gek van hun
doorzettingsvermogen en koppigheid maar in mijn eigen persoonlijk transformatieproces zie ik nu in dat ik dit nodig had en dat dit allemaal was om mij naar een bepaalde richting te duwen. Door hun doorzettingsvermogen en protest bleef ik op zoek gaan naar een diervriendelijke en respectvolle manier om met hen te leren omgaan. Met hun eigen gevoeligheden, sterktes en zwaktes. Ze leerde mij dat het ok is om te zijn wie we zijn en dat ieder wezen in zijn eigen waarde moet kunnen blijven. Zij geven mij die onbetaalbare onvoorwaardelijkheid toen ik plots niks meer kon, uren lag te huilen, mijn huis niet meer uit kon en zelf het zonlicht niet meer kon verdragen door mijn allereerste paniekaanval 3 jaar geleden.

Ik denk dat de transformatie die ik uiteindelijk heb doorgemaakt met hen was om de oplossing niet bij hen te gaan zoeken maar bij mezelf. Transformatie kan alleen als je er als persoon voor open staat, vele die ik ken plaatsen gewoon het dier in een hokje met de stempel “onhandelbaar” erop zodat ze zelf niets hoeven te veranderen. Ondanks dat het niet altijd even makkelijk is geweest en soms nog steeds is probeer ik juist te leren van onze moeilijk situaties. Moeilijke situaties geven mij de mogelijkheid om te groeien als persoon en het is net door mijn dieren dat we hier een veel heldere kijk op krijgen. Zij houden geen maskers op en zien wat er echt speelt binnen ons, ook als wij dat op die moment niet zien.

Ik geloof niet dat wij onze honden iets moeten leren. Ik geloof dat ze van nature zo ontwikkeld zijn om zich aan te passen aan de situatie. Daar hebben ze onze hulp niet voor nodig. Maar zodra het misgaat en er problemen ontstaan dan denk ik dat vooral wij als mens hier iets van kunnen leren. Ook naar mijn klanten toe ondervind ik dat de problemen die zij vaak ervaren zichzelf al grotendeels gaan oplossen als ze hun perceptie naar het “probleem” anders gaan leren zien. Wanneer we leren om anders te kijken naar een situatie wordt er een andere vibratie uitgestraald en kan er dus ook een ander resultaat volgen.

Mijn dieren hebben mij geleerd wat onvoorwaardelijke liefde is, wat mild zijn voor elkaar kan betekenen, en ze laten mij weten wanneer ik weer een verkeerde afslag genomen heb en daar ben ik hen eeuwig dankbaar voor!!!!!


Is je hond een spiegel van jou?

We hebben het wellicht allemaal al eens gehoord of gelezen: Onze energie heeft invloed op die van onze honden of dat wij zelfzeker en assertief moeten zijn voor we invloed hebben op onze hond zijn gedrag of zolang wij niet in balans zijn zullen onze honden ook nooit in balans komen. Wat is nu correct betreft deze aannames? Ligt dan alles alleen in onze eigen handen? Of is ook onze hond mede verantwoordelijk?

Eerst en vooral is de wereld niet zwart/wit. Als je het mij vraagt zijn er dus bepaalde invloeden die wel degelijk belangrijk kunnen zijn wanneer het mis gaat bij onze honden. Deze verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij ons als persoon maar heeft ook deels te maken met de persoonlijkheid en karakter van onze honden. We zijn en we blijven mensen. Dit betekent dat we ook eens een rotdag kunnen hebben, dat we niet perfect zijn en dat we ons niet elke dag even opgewekt zullen voelen als de andere. Onze honden blijven ook honden met hun eigen emoties en hun eigen belevingen op hun omgeving en ook zij kunnen zich dus de ene dag al wat beter voelen als de andere.

Ik geloof er wel in dat er een reden is waarom een specifieke hond in jou leven terecht is gekomen. Ze zeggen niet voor niks:

“Je krijgt niet de hond die je wilt maar de hond die je nodig hebt.”

Uit iedere relatie kun je namelijk heel veel leren over jezelf en hoe stroever deze relatie vaak ook gaat, ze brengen ons iets bij over onszelf als we er voor open staan om dit te zien. Er is namelijk dat ene stukje, wanneer onze hond iets doet wat wij niet willen, dat stukje hoe wij hierop gaan reageren. Dit stukje is super belangrijk! Onze reactie vertelt ons namelijk hoe het precies zit bij ons. Hoe we ons voelen en waar wij als persoon nog verder in kunnen ontwikkelen. Als je mij dus vraagt of onze honden alles spiegelen vanuit onze emotie alleen dan zeg ik Neen. Onze honden zijn geen lege en holle wezens die alles overnemen van ons maar ze kunnen ons wel een richting aangeven waar wij als persoon nog verder in horen te ontwikkelen.

Ik geef even een persoonlijk voorbeeld: Mijn twee honden hadden het altijd heel lastig met het voorbij wandelen van andere honden tijdens onze wandelingen. Ze gingen hard trekken en Luna (husky) durfde op Tosca (beaglemix) te springen waardoor mijn leibanden al snel helemaal in de knoop raakte en ik veel minder grip had om ze bij mij te houden. Om dit te voorkomen hield ik ze heel kort telkens we een andere hond passeerde. Ik voelde zelf héél veel spanning en was heel bezorgt en bang dat er iets zou gebeuren met hen. Daardoor escaleerde de reactie van mijn honden nog meer. Mijn honden gaven mij toen aan waar het bij mij als baasje mis ging, hoewel dit voor mij toen nog niet duidelijk was. Wanneer je zelf heel onzeker en angstig reageert op het gedrag van je hond kan je uiteraard je hond niet écht helpen of ondersteunen.

Ondertussen ben ik zelf al jaren heel intens bezig met mijn zelfbewustzijn te ontwikkelen. Meditatie en mindfulness zijn de bouwstenen voor je zelfbewustzijn. Zo ben ik tot het inzicht gekomen dat ik vroeger heel onzeker en bang was om met hen in een situatie terecht te komen waar het mis kon gaan, ik was overbezorgd en een controle-freak zoals ze dat wel eens zeggen en had daardoor totaal geen vertrouwen in mijn honden. Zelfbewust worden van onze eigen patronen is de meest belangrijke stap naar ontwikkeling en groei en onze honden zullen ons altijd helpen om zo dicht mogelijk bij onze ware zelf te kunnen blijven. Door met mezelf aan de slag te gaan hiervoor werd ik steeds zelfverzekerder, ik werd mij ervan bewust dat het niet mogelijk was om de controle te kunnen krijgen over andere. De enige waar ik echt invloed op kon krijgen was mezelf.

Hierdoor kon ik mijn oude patronen steeds meer los gaan laten. Met ups en downs slaagde ik er steeds meer in om de drang naar controle en mijn angsten los te laten. Wanneer ik nu een hond voorbij wandel heeft Tosca totaal geen belangstelling meer voor de hond. Ook met Luna gaat het stukken beter, zij kan steeds meer en meer zelf de keuze maken om ruimte te creëren tussen haar en een aankomende hond. Zelfs wanneer ik op de straat loop en er dus duidelijk minder ruimte kan gecreëerd worden zie ik steeds vaker dat ze de andere hond opmerkt en er daarna voor kiest om rustig verder te blijven wandelen. En ja hoor dit allemaal zonder snoepjes of correcties. maar door mezelf te blijven ontwikkelen.

Wat is dat nu precies je zelfbewustzijn?

Kort samengevat heeft zelfbewustzijn te maken met het besef van het eigen bestaan en de beleving van wat er in je geest en lichaam omgaat. Zelfbewuste mensen stemmen hun keuzes af op dat wat zij innerlijk nodig hebben en wat zij niet nodig hebben. Ze zijn zich bewust van de patronen in hun dagelijks leven en zien hoe die patronen invloed hebben op hun bestaan. Met andere woorden: wie zelfbewust is, is in staat met volle overtuiging te leven vanuit zijn of haar eigen hart. Zelfbewustzijn is geen doel op zich. Het is een persoonlijk proces en een pad dat je gedurende je leven bewandelt.

Welke methode past bij jou?

Er zijn verschillende manieren om je zelfbewustzijn te vergroten. Meditatie en mindfulness benoemde ik hierboven al kort even. Bij meditatie neem je voor jezelf de tijd om in stilte al je emoties te observeren die voorbij komen gedurende de meditatie zonder daar effectief iets mee te doen. Zoals wolken die voorbij komen in de lucht. Je ziet ze en je laat ze weer gaan om je vervolgens terug op de ademhaling te gaan focussen. Er zijn 100de verschillende vormen van meditatie online te vinden en op You Tube. Ook hier zal je moeten kiezen voor datgene dat het beste werkt voor jou.

Bij mindfulness doe je hetzelfde maar dan vanuit beweging. Wanneer je met je hond op pad bent voel dan de wind door haar. Voel de warmte van de zon op je gezicht of voel de natte druppels regen langs je wang afglijden. Stop de wandeling even, sluit je ogen en luister naar de vogels die voorbij vliegen. Voel daarna in iedere stap die je maakt het contact dat je voet maakt met de grond. Focus op je ademhaling.

Je kan ook gaan voor een boek, een documentaire of contacteer een coach, iets of iemand die je inzichten kan helpen geven in je eigen patronen. Dit kan een gewone life-coach zijn of een therapeut maar dit kan ook een energetisch en holistische coach zijn. Iemand die tarotkaarten legt of iemand waarmee je goed bevriend bent. Kortom er zijn ontelbare mogelijkheden. Je zal zien dat het op den duur steeds meer op automatische piloot zal gebeuren en het zelfbewustzijn natuurlijker zal gaan aanvoelen.

Wanneer je uit balans bent, een stressvolle dag hebt gehad of voor een lastige keuze staat zal je de emoties die daarbij komen kijken bewuster ervaren. En dat maakt je dus zelfbewuster. Het zal daardoor makkelijker worden om je lichaam en geest te resetten na een periode van veel stress, omdat je je heel bewust bent van die stress. In plaats van door te blijven gaan kies je sneller voor wat goed is voor jou. Je hervalt minder snel in oude negatieve patronen die ook het gedrag van je hond kunnen beïnvloeden en je volgt je eigen pad, je eigen hart omdat het je manier van leven aan het worden is.

Terug naar de essentie.

Het is niet voor niks mijn slogan van mijn coaching praktijk. “Terug naar de essentie”

We kennen allemaal hoe het leven er vandaag uitziet. We hebben allemaal super drukke levens waar we veel werken, huishoudelijke taken moeten doen, met onze kinderen bezig zijn, onze hond(en) opvoeden, om dan de overige tijd te besteden aan hobby’s en sociale verplichtingen zoals familie bezoekjes en feestjes.

Ik moet het je alvast niet uitleggen. Uit ervaring weet je vast wel hoe druk alles kan worden. Zowel fysiek als mentaal staan we behoorlijk veel onder druk. De cijfers liegen er niet om want er zijn nog nooit eerder zoveel burn-out’s, depressies of angststoornissen waar genomen als in de tijd van nu.

De reden hierachter is dat er heel veel mensen zichzelf verliezen doorheen al de drukte en stress. Daardoor geraken mensen van zichzelf vervreemd, ondanks dat hun lichaam duidelijke signalen geeft dat het allemaal zo niet verder kan doen we toch maar gewoon verder met wat we aan het doen zijn want we moeten toch geld binnen brengen of we moeten toch onze to-do lijstjes afgewerkt krijgen of wat gaan ze wel niet denken van mij als ik dit niet doe of als ik dat niet ben?

Uit ervaring kan ik zeggen dat het heel belangrijk is om naar je eigen lichaam te leren luisteren. Ook ik heb mezelf al meermaals verloren in de verplichtingen en drukte van deze tijd. Als we een goede fysieke en mentale levenskwaliteit willen ontwikkelen in deze maatschappij en in deze drukke en vaak stresserende tijden dan moeten we terug naar onze échte basisbehoeften. Terug naar de kern, het hart, DE ESSENTIE.

Ik zie je vast al denken. Wat heeft dit nu met honden te maken? Wel eigenlijk alles want bij onze honden werkt het allemaal op dezelfde manier. Onbewust sleuren we onze honden mee door onze hectische manier van leven. Wanneer onze honden het dan moeilijk krijgen en zich daardoor niet gaan gedragen zoals wij dat zouden willen dan begrijpen we vaak niet vanwaar dat komt.

De eerste vraag die we ons dan meestal stellen is: Wat kan ik doen aan het probleemgedrag van mijn hond? Misschien is het wel interessant als we onze vraag eens een andere wending geven zoals: Wat zijn nu de basisbehoeften van mijn hond om stabiel en gelukkig te kunnen groeien en ontwikkelen?

Deze vraag gaat dus wel veel verder dan je hond wat te eten en te drinken geven. Uiteraard zijn fysieke behoeften belangrijk zoals een goede, gevarieerde voeding en elke dag vers water maar dat is uiteraard niet alles. Ook voldoende rust en slaap, een veilige en beschutte woonruimte, mogelijkheid om te kauwen, voldoende beweging en kunnen snuffelen/exploreren zullen ter harte genomen moeten worden.

Daarnaast zijn honden sociale dieren die dus graag in gezelschap zijn. Dit kunnen andere honden zijn maar vaker nog zijn de menselijke gezinsleden voor de meeste honden ZEER belangrijk. Honden hebben dus net zoals wij mensen ook nood aan fysiek contact, geborgenheid, affectie én acceptatie. Iets wat we heel vaak vergeten.

Hoeveel je hond precies van wat nodig heeft hangt af van hond tot hond. De ene hond heeft minder behoefte aan fysieke knuffels dan de andere, de ene hond heeft meer nood aan rust dan de andere, de ene hond heeft minder nood aan uitgebreide wandelingen als de andere. Om dit te weten te komen is het belangrijk dat we gaan experimenteren en daarbij goed kijken en luisteren naar onze hond.

In tegenstelling tot wij (de mensen) leven onze honden in het “nu” waardoor ze van nature zelf goed kunnen aanvoelen wat ze precies nodig hebben. Ze kunnen zichzelf herstellen na een stress momentje als wij als begeleider hun grenzen leren zien en respecteren. Dat is juist zo mooi aan onze honden. Doordat zij niet beïnvloedbaar zijn door “Wat zouden die andere wel niet denken van mij of ben ik dan wel goed genoeg.” Kunnen ze dichter blijven bij wie ze écht zijn en ook duidelijk aangeven wanneer er iets mis is of wanneer ze in een onbalans komen.

Een natuurlijke gegeven dat we eigenlijk allemaal nog bezitten als we ons er voor open stellen, er even bij willen blijven stilstaan en vooral als we er naar luisteren en het accepteren.

Geweldig toch!

Gedragsmatig trainen VS een dialoog vanuit verbondenheid.

Ze zeggen altijd “je krijgt niet de hond die je wilt maar de hond die je nodig hebt”. Mijn husky Luna was mijn eerste hond en eigenlijk alles behalve wat ik verwacht had. Ze was “onhandelbaar” en zelfs op de hondenschool waren we niet welkom. Dankzij haar heb ik in het trainen en opvoeden een heel traject doorlopen tot ik uiteindelijk hier ben terecht gekomen.

Namelijk: “Opvoeden vanuit verbondenheid”. Ik benoemde het ook al als “connectie”. Enkele weekends geleden bracht ik een weekend door met ervaren hondengedragscoaches die al langere tijd deze mooie visie hebben.

Omdat mensen vaak nog niet goed weten wat nu het verschil is tussen een gedragsmatige benadering of een benadering die gaat over verbondenheid besloot ik deze blog te schrijven. Het zijn namelijk 2 totaal verschillende dingen. Ik leg het graag even kort uit.

Wanneer we gedragsmatig gaan trainen of werken met onze honden dan verwachten wij een bepaald beeld van onze hond. Dan willen we onze hond een bepaald gedrag bij brengen door middel van beloningen of correcties. We gaan als het ware de hond willen kneden naar onze behoeftes. Dit kan door bijvoorbeeld een ruk aan de lijn te geven wanneer onze hond trekt of we doen hem/haar een anti blafband aan als ze teveel blaffen of het kan zelfs ook door onze hond af te leiden of te belonen met snoepjes wanneer ze in een moeilijke situatie dreigen te komen.


Wanneer we onze hond benaderen volgens verbondenheid dan kijken we eerder naar wie is die hond nu precies? Wat heeft deze hond precies nodig? Hoe voelt die hond zich in die specifieke situatie? En de meest belangrijke vraag: Wat kan ik betekenen voor mijn hond als hij/zij het moeilijk heeft? Iedere hond is een uniek individu met emoties en iedere hond heeft zijn eigen talenten en kwetsbaarheden. Alles begint met het aanvaarden wie jouw hond nu precies is. Van daaruit creëer je in de eerste plaats een gelijkwaardigheidsgevoel waardoor er vertrouwen tussen jullie kan beginnen ontstaan.

We noemen onze hond allemaal graag onze beste vriend, onze kameraadjes die er door dik en dun altijd zijn voor ons. Toch moeten we hier nuchter naar kunnen kijken. Want we hebben onze hond in eerste plaats voor onszelf, de hond kiest niet zelf waar en bij wie hij precies terecht komt en ze mogen ook zelf de keuze niet maken of ze nu wel bij ons willen blijven of niet. Als we dus willen dat ze gezond (dit zowel fysiek als mentaal) kunnen ontwikkelen is het dus vooral ONZE taak als surrogaatouder om de juiste nodige omstandigheden hiervoor te gaan creëren.

Ik volgde jaren lang wat er voorgeschreven werd door de maatschappij. Het staat allemaal uitgeschreven hoe we onze hond, ons kind en onszelf moeten vormen en opvoeden naar de normen en waarden van andere mensen. Zo werkt de politiek trouwens ook. Zonder dat we het door hebben worden we hierin groot gebracht en doen we blindelings na wat we zien.

Ik heb ook een lange tijd getraind volgens de “correctie” methode waarbij ik een stroplijn gebruikte, daarna schakelde ik over op de “beloningsgerichte” methode en ging ik mijn hond snoepjes geven voor wanneer zij goed gedrag vertoonde. Ik voelde diep van binnen dat het niet goed zat en ook mijn hond Luna liet duidelijk blijken dat dit niet ging werken, maar als iedereen het zo doet dan zal dat toch wel de goede manier zijn toch? Ik ben nu heel dankbaar voor Luna haar doorzettingsvermogen om aan te geven dat het niet OK was want daardoor ben ik blijven zoeken naar iets dat wel werkte voor ons allebei.

Daarom is het dus goed om zelf hier ook eens bij stil te gaan staan en jezelf af te vragen of dit nu wel is wat jij en je hond zelf willen? Wil jij je hond kneden naar de normen en waarden van andere mensen? Hoe wil jij u relatie met je hond ervaren? Moeten we de rol “ik ben de baas” hebben met onze hond of kan het ook anders? Hoe zou ik me daarbij voelen als ik zo behandeld werd? Mag je hond wel echt zichzelf zijn? Mag je hond laten zien dat hij angstig of overprikkeld is?

Toen ik mezelf deze vragen meermaals stelde kwamen mijn daden niet overeen met mijn eigen normen en waarden. Het werd dus tijd om eindelijk mijn buikgevoel te gaan volgen.

Het mooie aan opvoeden vanuit verbondenheid is niet alleen dat het echt werkt maar ook dat het niet zomaar een methode is om met je hond om te gaan. Het is een houding die je namelijk over de hele lijn kan aanwenden in je leven. Het wordt een manier van leven, een manier van zijn en iedere relatie die je aangaat zou hierom moeten draaien. De relatie met vrienden of familieleden, de relatie met je (huis-)dieren, maar het meest belangrijke nog dat is die relatie met jezelf!

Picture by: Tails of Life Photography

www.hondengedragscoachbianca.be

Waarom een quick-fix niet werkt.

Vaak nog denken mensen dat het probleemgedrag opgelost raakt in 1 enkel bezoekje van de hondengedragscoach. Alsof wij even met de toverstaf komen zwaaien en voila. Hier wil ik kort deze mythe even doorbreken en ik leg jullie graag uit waarom dit niet werkt op lange termijn.

In de eerste plaats hou ik veel rekening met de emotie achter het vertoonde gedrag bij de hond. Gedrag wordt namelijk doorgaans gestuurd door een onderliggende emotie. Als we dus willen dat het gedrag verandert, dan zullen we ervoor moeten zorgen dat de emotie die de hond nu voelt bij een bepaalde prikkel of situatie in de eerste plaats (h)erkent wordt.

Probleemgedrag ontstaat niet zomaar en wordt meestal ook opgebouwd, al bestaan er uiteraard altijd uitzonderingen. Bij quick-fix oplossingen wordt de hond vaak gestraft of gecorrigeerd wanneer deze het ongewenste gedrag vertoont, of er worden tools gebruikt zoals een anti-blafband, gentle leader of zelfs stroombanden.

Dan vraag je jouw hond eigenlijk om de emoties te gaan onderdrukken. Dit zorgt dan weer voor meer interne spanningen bij de hond, wat op langere termijn gegarandeerd zal leiden tot nog meer ongewenst gedrag. Bovendien krijg je er nog eens een zeer ongelukkige hond door.

Vervolgens ontstaat probleemgedrag vaak door een gewoonte die zowel door de hond als door de mens in gang gezet worden en zo blijft aanhouden. We zijn namelijk allemaal “gewoontedieren”. Om dit te doorbreken zullen we dus vooral ons zelfbewustzijn moeten ontwikkelen en daarnaast zal tijd ons leren om ons de nieuwe patronen eigen te maken.

Ik vergelijk het altijd met stoppen met roken. Ik heb zelf 15 jaar gerookt en pas toen ik wou stoppen merkte ik hoe vaak ik onbewust greep naar die sigaret. Tijdens het stoppen zag ik ook steeds vaker en vaker dat die gewoonte best goed in mijn handelingen waren vastgeroest. Mijn eerste weken als niet-roker had ik nog even de behoefte om bij de rokers buiten te gaan zitten. Daar werd ik er telkens weer bewuster en bewuster van gemaakt dat ik verder wou gaan als een niet-roker. Ondertussen ben ik al 2 jaar een gelukkige niet-roker.

Zo werkt het ook wanneer we onze honden hun probleemgedrag willen veranderen. Als we iets blijvend willen veranderen bij onze honden, dan moet dat in de hersenen gebeuren en niet enkel lichamelijk. Door tijd, geduld en met een goed op maat gemaakt plan doorbreken we samen makkelijk vaste patronen bij baasje en hond en dit zonder het vertrouwen te beschamen. Integendeel, je band met je viervoeter zal er alleen maar sterker door worden!

www.hondengedragscoachbianca.be