Terug naar de essentie.

Het is niet voor niks mijn slogan van mijn coaching praktijk. “Terug naar de essentie”

We kennen allemaal hoe het leven er vandaag uitziet. We hebben allemaal super drukke levens waar we veel werken, huishoudelijke taken moeten doen, met onze kinderen bezig zijn, onze hond(en) opvoeden, om dan de overige tijd te besteden aan hobby’s en sociale verplichtingen zoals familie bezoekjes en feestjes.

Ik moet het je alvast niet uitleggen. Uit ervaring weet je vast wel hoe druk alles kan worden. Zowel fysiek als mentaal staan we behoorlijk veel onder druk. De cijfers liegen er niet om want er zijn nog nooit eerder zoveel burn-out’s, depressies of angststoornissen waar genomen als in de tijd van nu.

De reden hierachter is dat er heel veel mensen zichzelf verliezen doorheen al de drukte en stress. Daardoor geraken mensen van zichzelf vervreemd, ondanks dat hun lichaam duidelijke signalen geeft dat het allemaal zo niet verder kan doen we toch maar gewoon verder met wat we aan het doen zijn want we moeten toch geld binnen brengen of we moeten toch onze to-do lijstjes afgewerkt krijgen of wat gaan ze wel niet denken van mij als ik dit niet doe of als ik dat niet ben?

Uit ervaring kan ik zeggen dat het heel belangrijk is om naar je eigen lichaam te leren luisteren. Ook ik heb mezelf al meermaals verloren in de verplichtingen en drukte van deze tijd. Als we een goede fysieke en mentale levenskwaliteit willen ontwikkelen in deze maatschappij en in deze drukke en vaak stresserende tijden dan moeten we terug naar onze échte basisbehoeften. Terug naar de kern, het hart, DE ESSENTIE.

Ik zie je vast al denken. Wat heeft dit nu met honden te maken? Wel eigenlijk alles want bij onze honden werkt het allemaal op dezelfde manier. Onbewust sleuren we onze honden mee door onze hectische manier van leven. Wanneer onze honden het dan moeilijk krijgen en zich daardoor niet gaan gedragen zoals wij dat zouden willen dan begrijpen we vaak niet vanwaar dat komt.

De eerste vraag die we ons dan meestal stellen is: Wat kan ik doen aan het probleemgedrag van mijn hond? Misschien is het wel interessant als we onze vraag eens een andere wending geven zoals: Wat zijn nu de basisbehoeften van mijn hond om stabiel en gelukkig te kunnen groeien en ontwikkelen?

Deze vraag gaat dus wel veel verder dan je hond wat te eten en te drinken geven. Uiteraard zijn fysieke behoeften belangrijk zoals een goede, gevarieerde voeding en elke dag vers water maar dat is uiteraard niet alles. Ook voldoende rust en slaap, een veilige en beschutte woonruimte, mogelijkheid om te kauwen, voldoende beweging en kunnen snuffelen/exploreren zullen ter harte genomen moeten worden.

Daarnaast zijn honden sociale dieren die dus graag in gezelschap zijn. Dit kunnen andere honden zijn maar vaker nog zijn de menselijke gezinsleden voor de meeste honden ZEER belangrijk. Honden hebben dus net zoals wij mensen ook nood aan fysiek contact, geborgenheid, affectie én acceptatie. Iets wat we heel vaak vergeten.

Hoeveel je hond precies van wat nodig heeft hangt af van hond tot hond. De ene hond heeft minder behoefte aan fysieke knuffels dan de andere, de ene hond heeft meer nood aan rust dan de andere, de ene hond heeft minder nood aan uitgebreide wandelingen als de andere. Om dit te weten te komen is het belangrijk dat we gaan experimenteren en daarbij goed kijken en luisteren naar onze hond.

In tegenstelling tot wij (de mensen) leven onze honden in het “nu” waardoor ze van nature zelf goed kunnen aanvoelen wat ze precies nodig hebben. Ze kunnen zichzelf herstellen na een stress momentje als wij als begeleider hun grenzen leren zien en respecteren. Dat is juist zo mooi aan onze honden. Doordat zij niet beïnvloedbaar zijn door “Wat zouden die andere wel niet denken van mij of ben ik dan wel goed genoeg.” Kunnen ze dichter blijven bij wie ze écht zijn en ook duidelijk aangeven wanneer er iets mis is of wanneer ze in een onbalans komen.

Een natuurlijke gegeven dat we eigenlijk allemaal nog bezitten als we ons er voor open stellen, er even bij willen blijven stilstaan en vooral als we er naar luisteren en het accepteren.

Geweldig toch!

Gedragsmatig trainen VS een dialoog vanuit verbondenheid.

Ze zeggen altijd “je krijgt niet de hond die je wilt maar de hond die je nodig hebt”. Mijn husky Luna was mijn eerste hond en eigenlijk alles behalve wat ik verwacht had. Ze was “onhandelbaar” en zelfs op de hondenschool waren we niet welkom. Dankzij haar heb ik in het trainen en opvoeden een heel traject doorlopen tot ik uiteindelijk hier ben terecht gekomen.

Namelijk: “Opvoeden vanuit verbondenheid”. Ik benoemde het ook al als “connectie”. Enkele weekends geleden bracht ik een weekend door met ervaren hondengedragscoaches die al langere tijd deze mooie visie hebben.

Omdat mensen vaak nog niet goed weten wat nu het verschil is tussen een gedragsmatige benadering of een benadering die gaat over verbondenheid besloot ik deze blog te schrijven. Het zijn namelijk 2 totaal verschillende dingen. Ik leg het graag even kort uit.

Wanneer we gedragsmatig gaan trainen of werken met onze honden dan verwachten wij een bepaald beeld van onze hond. Dan willen we onze hond een bepaald gedrag bij brengen door middel van beloningen of correcties. We gaan als het ware de hond willen kneden naar onze behoeftes. Dit kan door bijvoorbeeld een ruk aan de lijn te geven wanneer onze hond trekt of we doen hem/haar een anti blafband aan als ze teveel blaffen of het kan zelfs ook door onze hond af te leiden of te belonen met snoepjes wanneer ze in een moeilijke situatie dreigen te komen.


Wanneer we onze hond benaderen volgens verbondenheid dan kijken we eerder naar wie is die hond nu precies? Wat heeft deze hond precies nodig? Hoe voelt die hond zich in die specifieke situatie? En de meest belangrijke vraag: Wat kan ik betekenen voor mijn hond als hij/zij het moeilijk heeft? Iedere hond is een uniek individu met emoties en iedere hond heeft zijn eigen talenten en kwetsbaarheden. Alles begint met het aanvaarden wie jouw hond nu precies is. Van daaruit creëer je in de eerste plaats een gelijkwaardigheidsgevoel waardoor er vertrouwen tussen jullie kan beginnen ontstaan.

We noemen onze hond allemaal graag onze beste vriend, onze kameraadjes die er door dik en dun altijd zijn voor ons. Toch moeten we hier nuchter naar kunnen kijken. Want we hebben onze hond in eerste plaats voor onszelf, de hond kiest niet zelf waar en bij wie hij precies terecht komt en ze mogen ook zelf de keuze niet maken of ze nu wel bij ons willen blijven of niet. Als we dus willen dat ze gezond (dit zowel fysiek als mentaal) kunnen ontwikkelen is het dus vooral ONZE taak als surrogaatouder om de juiste nodige omstandigheden hiervoor te gaan creëren.

Ik volgde jaren lang wat er voorgeschreven werd door de maatschappij. Het staat allemaal uitgeschreven hoe we onze hond, ons kind en onszelf moeten vormen en opvoeden naar de normen en waarden van andere mensen. Zo werkt de politiek trouwens ook. Zonder dat we het door hebben worden we hierin groot gebracht en doen we blindelings na wat we zien.

Ik heb ook een lange tijd getraind volgens de “correctie” methode waarbij ik een stroplijn gebruikte, daarna schakelde ik over op de “beloningsgerichte” methode en ging ik mijn hond snoepjes geven voor wanneer zij goed gedrag vertoonde. Ik voelde diep van binnen dat het niet goed zat en ook mijn hond Luna liet duidelijk blijken dat dit niet ging werken, maar als iedereen het zo doet dan zal dat toch wel de goede manier zijn toch? Ik ben nu heel dankbaar voor Luna haar doorzettingsvermogen om aan te geven dat het niet OK was want daardoor ben ik blijven zoeken naar iets dat wel werkte voor ons allebei.

Daarom is het dus goed om zelf hier ook eens bij stil te gaan staan en jezelf af te vragen of dit nu wel is wat jij en je hond zelf willen? Wil jij je hond kneden naar de normen en waarden van andere mensen? Hoe wil jij u relatie met je hond ervaren? Moeten we de rol “ik ben de baas” hebben met onze hond of kan het ook anders? Hoe zou ik me daarbij voelen als ik zo behandeld werd? Mag je hond wel echt zichzelf zijn? Mag je hond laten zien dat hij angstig of overprikkeld is?

Toen ik mezelf deze vragen meermaals stelde kwamen mijn daden niet overeen met mijn eigen normen en waarden. Het werd dus tijd om eindelijk mijn buikgevoel te gaan volgen.

Het mooie aan opvoeden vanuit verbondenheid is niet alleen dat het echt werkt maar ook dat het niet zomaar een methode is om met je hond om te gaan. Het is een houding die je namelijk over de hele lijn kan aanwenden in je leven. Het wordt een manier van leven, een manier van zijn en iedere relatie die je aangaat zou hierom moeten draaien. De relatie met vrienden of familieleden, de relatie met je (huis-)dieren, maar het meest belangrijke nog dat is die relatie met jezelf!

Picture by: Tails of Life Photography

www.hondengedragscoachbianca.be