Gedragsmatig trainen VS een dialoog vanuit verbondenheid.

Ze zeggen altijd “je krijgt niet de hond die je wilt maar de hond die je nodig hebt”. Mijn husky Luna was mijn eerste hond en eigenlijk alles behalve wat ik verwacht had. Ze was “onhandelbaar” en zelfs op de hondenschool waren we niet welkom. Dankzij haar heb ik in het trainen en opvoeden een heel traject doorlopen tot ik uiteindelijk hier ben terecht gekomen.

Namelijk: “Opvoeden vanuit verbondenheid”. Ik benoemde het ook al als “connectie”. Enkele weekends geleden bracht ik een weekend door met ervaren hondengedragscoaches die al langere tijd deze mooie visie hebben.

Omdat mensen vaak nog niet goed weten wat nu het verschil is tussen een gedragsmatige benadering of een benadering die gaat over verbondenheid besloot ik deze blog te schrijven. Het zijn namelijk 2 totaal verschillende dingen. Ik leg het graag even kort uit.

Wanneer we gedragsmatig gaan trainen of werken met onze honden dan verwachten wij een bepaald beeld van onze hond. Dan willen we onze hond een bepaald gedrag bij brengen door middel van beloningen of correcties. We gaan als het ware de hond willen kneden naar onze behoeftes. Dit kan door bijvoorbeeld een ruk aan de lijn te geven wanneer onze hond trekt of we doen hem/haar een anti blafband aan als ze teveel blaffen of het kan zelfs ook door onze hond af te leiden of te belonen met snoepjes wanneer ze in een moeilijke situatie dreigen te komen.


Wanneer we onze hond benaderen volgens verbondenheid dan kijken we eerder naar wie is die hond nu precies? Wat heeft deze hond precies nodig? Hoe voelt die hond zich in die specifieke situatie? En de meest belangrijke vraag: Wat kan ik betekenen voor mijn hond als hij/zij het moeilijk heeft? Iedere hond is een uniek individu met emoties en iedere hond heeft zijn eigen talenten en kwetsbaarheden. Alles begint met het aanvaarden wie jouw hond nu precies is. Van daaruit creëer je in de eerste plaats een gelijkwaardigheidsgevoel waardoor er vertrouwen tussen jullie kan beginnen ontstaan.

We noemen onze hond allemaal graag onze beste vriend, onze kameraadjes die er door dik en dun altijd zijn voor ons. Toch moeten we hier nuchter naar kunnen kijken. Want we hebben onze hond in eerste plaats voor onszelf, de hond kiest niet zelf waar en bij wie hij precies terecht komt en ze mogen ook zelf de keuze niet maken of ze nu wel bij ons willen blijven of niet. Als we dus willen dat ze gezond (dit zowel fysiek als mentaal) kunnen ontwikkelen is het dus vooral ONZE taak als surrogaatouder om de juiste nodige omstandigheden hiervoor te gaan creëren.

Ik volgde jaren lang wat er voorgeschreven werd door de maatschappij. Het staat allemaal uitgeschreven hoe we onze hond, ons kind en onszelf moeten vormen en opvoeden naar de normen en waarden van andere mensen. Zo werkt de politiek trouwens ook. Zonder dat we het door hebben worden we hierin groot gebracht en doen we blindelings na wat we zien.

Ik heb ook een lange tijd getraind volgens de “correctie” methode waarbij ik een stroplijn gebruikte, daarna schakelde ik over op de “beloningsgerichte” methode en ging ik mijn hond snoepjes geven voor wanneer zij goed gedrag vertoonde. Ik voelde diep van binnen dat het niet goed zat en ook mijn hond Luna liet duidelijk blijken dat dit niet ging werken, maar als iedereen het zo doet dan zal dat toch wel de goede manier zijn toch? Ik ben nu heel dankbaar voor Luna haar doorzettingsvermogen om aan te geven dat het niet OK was want daardoor ben ik blijven zoeken naar iets dat wel werkte voor ons allebei.

Daarom is het dus goed om zelf hier ook eens bij stil te gaan staan en jezelf af te vragen of dit nu wel is wat jij en je hond zelf willen? Wil jij je hond kneden naar de normen en waarden van andere mensen? Hoe wil jij u relatie met je hond ervaren? Moeten we de rol “ik ben de baas” hebben met onze hond of kan het ook anders? Hoe zou ik me daarbij voelen als ik zo behandeld werd? Mag je hond wel echt zichzelf zijn? Mag je hond laten zien dat hij angstig of overprikkeld is?

Toen ik mezelf deze vragen meermaals stelde kwamen mijn daden niet overeen met mijn eigen normen en waarden. Het werd dus tijd om eindelijk mijn buikgevoel te gaan volgen.

Het mooie aan opvoeden vanuit verbondenheid is niet alleen dat het echt werkt maar ook dat het niet zomaar een methode is om met je hond om te gaan. Het is een houding die je namelijk over de hele lijn kan aanwenden in je leven. Het wordt een manier van leven, een manier van zijn en iedere relatie die je aangaat zou hierom moeten draaien. De relatie met vrienden of familieleden, de relatie met je (huis-)dieren, maar het meest belangrijke nog dat is die relatie met jezelf!

Picture by: Tails of Life Photography

www.hondengedragscoachbianca.be

Waarom een quick-fix niet werkt.

Vaak nog denken mensen dat het probleemgedrag opgelost raakt in 1 enkel bezoekje van de hondengedragscoach. Alsof wij even met de toverstaf komen zwaaien en voila. Hier wil ik kort deze mythe even doorbreken en ik leg jullie graag uit waarom dit niet werkt op lange termijn.

In de eerste plaats hou ik veel rekening met de emotie achter het vertoonde gedrag bij de hond. Gedrag wordt namelijk doorgaans gestuurd door een onderliggende emotie. Als we dus willen dat het gedrag verandert, dan zullen we ervoor moeten zorgen dat de emotie die de hond nu voelt bij een bepaalde prikkel of situatie in de eerste plaats (h)erkent wordt.

Probleemgedrag ontstaat niet zomaar en wordt meestal ook opgebouwd, al bestaan er uiteraard altijd uitzonderingen. Bij quick-fix oplossingen wordt de hond vaak gestraft of gecorrigeerd wanneer deze het ongewenste gedrag vertoont, of er worden tools gebruikt zoals een anti-blafband, gentle leader of zelfs stroombanden.

Dan vraag je jouw hond eigenlijk om de emoties te gaan onderdrukken. Dit zorgt dan weer voor meer interne spanningen bij de hond, wat op langere termijn gegarandeerd zal leiden tot nog meer ongewenst gedrag. Bovendien krijg je er nog eens een zeer ongelukkige hond door.

Vervolgens ontstaat probleemgedrag vaak door een gewoonte die zowel door de hond als door de mens in gang gezet worden en zo blijft aanhouden. We zijn namelijk allemaal “gewoontedieren”. Om dit te doorbreken zullen we dus vooral ons zelfbewustzijn moeten ontwikkelen en daarnaast zal tijd ons leren om ons de nieuwe patronen eigen te maken.

Ik vergelijk het altijd met stoppen met roken. Ik heb zelf 15 jaar gerookt en pas toen ik wou stoppen merkte ik hoe vaak ik onbewust greep naar die sigaret. Tijdens het stoppen zag ik ook steeds vaker en vaker dat die gewoonte best goed in mijn handelingen waren vastgeroest. Mijn eerste weken als niet-roker had ik nog even de behoefte om bij de rokers buiten te gaan zitten. Daar werd ik er telkens weer bewuster en bewuster van gemaakt dat ik verder wou gaan als een niet-roker. Ondertussen ben ik al 2 jaar een gelukkige niet-roker.

Zo werkt het ook wanneer we onze honden hun probleemgedrag willen veranderen. Als we iets blijvend willen veranderen bij onze honden, dan moet dat in de hersenen gebeuren en niet enkel lichamelijk. Door tijd, geduld en met een goed op maat gemaakt plan doorbreken we samen makkelijk vaste patronen bij baasje en hond en dit zonder het vertrouwen te beschamen. Integendeel, je band met je viervoeter zal er alleen maar sterker door worden!

www.hondengedragscoachbianca.be