Gedragsmatig trainen VS een dialoog vanuit verbondenheid.

Ze zeggen altijd “je krijgt niet de hond die je wilt maar de hond die je nodig hebt”. Mijn husky Luna was mijn eerste hond en eigenlijk alles behalve wat ik verwacht had. Ze was “onhandelbaar” en zelfs op de hondenschool waren we niet welkom. Dankzij haar heb ik in het trainen en opvoeden een heel traject doorlopen tot ik uiteindelijk hier ben terecht gekomen.

Namelijk: “Opvoeden vanuit verbondenheid”. Ik benoemde het ook al als “connectie”. Enkele weekends geleden bracht ik een weekend door met ervaren hondengedragscoaches die al langere tijd deze mooie visie hebben.

Omdat mensen vaak nog niet goed weten wat nu het verschil is tussen een gedragsmatige benadering of een benadering die gaat over verbondenheid besloot ik deze blog te schrijven. Het zijn namelijk 2 totaal verschillende dingen. Ik leg het graag even kort uit.

Wanneer we gedragsmatig gaan trainen of werken met onze honden dan verwachten wij een bepaald beeld van onze hond. Dan willen we onze hond een bepaald gedrag bij brengen door middel van beloningen of correcties. We gaan als het ware de hond willen kneden naar onze behoeftes. Dit kan door bijvoorbeeld een ruk aan de lijn te geven wanneer onze hond trekt of we doen hem/haar een anti blafband aan als ze teveel blaffen of het kan zelfs ook door onze hond af te leiden of te belonen met snoepjes wanneer ze in een moeilijke situatie dreigen te komen.


Wanneer we onze hond benaderen volgens verbondenheid dan kijken we eerder naar wie is die hond nu precies? Wat heeft deze hond precies nodig? Hoe voelt die hond zich in die specifieke situatie? En de meest belangrijke vraag: Wat kan ik betekenen voor mijn hond als hij/zij het moeilijk heeft? Iedere hond is een uniek individu met emoties en iedere hond heeft zijn eigen talenten en kwetsbaarheden. Alles begint met het aanvaarden wie jouw hond nu precies is. Van daaruit creëer je in de eerste plaats een gelijkwaardigheidsgevoel waardoor er vertrouwen tussen jullie kan beginnen ontstaan.

We noemen onze hond allemaal graag onze beste vriend, onze kameraadjes die er door dik en dun altijd zijn voor ons. Toch moeten we hier nuchter naar kunnen kijken. Want we hebben onze hond in eerste plaats voor onszelf, de hond kiest niet zelf waar en bij wie hij precies terecht komt en ze mogen ook zelf de keuze niet maken of ze nu wel bij ons willen blijven of niet. Als we dus willen dat ze gezond (dit zowel fysiek als mentaal) kunnen ontwikkelen is het dus vooral ONZE taak als surrogaatouder om de juiste nodige omstandigheden hiervoor te gaan creëren.

Ik volgde jaren lang wat er voorgeschreven werd door de maatschappij. Het staat allemaal uitgeschreven hoe we onze hond, ons kind en onszelf moeten vormen en opvoeden naar de normen en waarden van andere mensen. Zo werkt de politiek trouwens ook. Zonder dat we het door hebben worden we hierin groot gebracht en doen we blindelings na wat we zien.

Ik heb ook een lange tijd getraind volgens de “correctie” methode waarbij ik een stroplijn gebruikte, daarna schakelde ik over op de “beloningsgerichte” methode en ging ik mijn hond snoepjes geven voor wanneer zij goed gedrag vertoonde. Ik voelde diep van binnen dat het niet goed zat en ook mijn hond Luna liet duidelijk blijken dat dit niet ging werken, maar als iedereen het zo doet dan zal dat toch wel de goede manier zijn toch? Ik ben nu heel dankbaar voor Luna haar doorzettingsvermogen om aan te geven dat het niet OK was want daardoor ben ik blijven zoeken naar iets dat wel werkte voor ons allebei.

Daarom is het dus goed om zelf hier ook eens bij stil te gaan staan en jezelf af te vragen of dit nu wel is wat jij en je hond zelf willen? Wil jij je hond kneden naar de normen en waarden van andere mensen? Hoe wil jij u relatie met je hond ervaren? Moeten we de rol “ik ben de baas” hebben met onze hond of kan het ook anders? Hoe zou ik me daarbij voelen als ik zo behandeld werd? Mag je hond wel echt zichzelf zijn? Mag je hond laten zien dat hij angstig of overprikkeld is?

Toen ik mezelf deze vragen meermaals stelde kwamen mijn daden niet overeen met mijn eigen normen en waarden. Het werd dus tijd om eindelijk mijn buikgevoel te gaan volgen.

Het mooie aan opvoeden vanuit verbondenheid is niet alleen dat het echt werkt maar ook dat het niet zomaar een methode is om met je hond om te gaan. Het is een houding die je namelijk over de hele lijn kan aanwenden in je leven. Het wordt een manier van leven, een manier van zijn en iedere relatie die je aangaat zou hierom moeten draaien. De relatie met vrienden of familieleden, de relatie met je (huis-)dieren, maar het meest belangrijke nog dat is die relatie met jezelf!

Picture by: Tails of Life Photography

www.hondengedragscoachbianca.be

Help, ben ik een slecht hondenbaasje?

Je kent het wellicht wel, je loopt met je hond over straat en wanneer jullie een andere hond tegen komen begint jouw hond enorm hard te trekken aan de lijn, te blaffen, te piepen, springt op en neer en in het slechtste geval bijt hij/zij zelfs de eigenaar.

De mensen met de andere hond lopen voorbij en kijken je neerbuigend aan en vaker nog denken de mensen gewoon luidop. “Je moet je hond wel eens opvoeden hoor” of “dat is niet zo braaf”.

Dan volgen er vaak heel wat diverse en ongevraagde adviezen. Niet alleen door omstaanders maar ook door familie of vrienden. Bijvoorbeeld: “Dat komt door u energie dat je hond zich zo gedraagt”, of “misschien wilt hij/zij gewoon wat spelen” of “je moet veel strenger zijn voor je dominante hond”.

In eerste instantie is het best intens om een uitvallende hond uit te laten en voelen de eigenaars al vaak veel schaamte. Die blikken die omstaanders dan werpen helpen daar dus al helemaal niet bij. Heel veel hondenbegeleiders voelen zich dan onzeker en veroordeeld door hun omgeving. Ten tweede, ondanks dat het geven van adviezen vaak goed bedoeld is zijn ze zeker niet altijd een hulp voor deze hondeneigenaren. Het advies kan de relatie met de eigenaar en de hond ook schaden als je hier niet voorzichtig mee bent.

Ik leg even uit waarom. Gedrag van honden is vaak complex. Er bestaat geen oplossing dat werkt voor elke hond met dat specifiek probleem. Iedere hond heeft zijn eigen verleden, karakter en noden. Een algemeen advies geven dat zou werken voor alle honden is dus een beetje kort door de bocht.

Ik vertelde ook al eerder dat gedrag voort komt vanuit een emotie. We moeten dus eerst de echte emotie achter het gedrag vinden alvorens we kunnen over gaan naar een passend advies. Het is dan ook uiterst belangrijk dat adviezen alleen komen van mensen die zich bijgeschoold hebben dmv opleidingen en workshops en die werken volgens recente theorieën omtrent honden en hun gedrag.

Daarnaast zie je ook heel vaak dat mensen zo snel oordelen over andere. Een paar weken terug las ik een post dat er boetes zouden komen wanneer je je hond los laat lopen op gebieden waar dat niet toegelaten is. Ik ben daar een grote voorstander voor aangezien ik regelmatig in aanraking kom met loslopende honden die heel dreigend op mijn honden komen afgelopen en dan niet meer luisteren naar hun eigenaars.

Heel veel mensen zeggen dan dat die eigenaars hun honden moeten leren opvoeden. Ook dat is weer heel kort door de bocht. Ikzelf heb een husky en een beaglemix en ik leef nabij een omgeving waar veel wilde natuur is. Plaatsen waar hertjes, konijntjes, eenden, kikkers en reigers vrij kunnen bewegen.

Heerlijk is dat, voor mijn honden een waar paradijs maar soms met veel prikkels. Ik wandel met lange lijnen van 8m en daar behoud ik een mooie connectie met hen tijdens de wandeling. Zodra ik hen los zou laten en er is geen veilige begrenzing meer voor hen dan komen die prikkels nog zo hard binnen en zullen ze vol achter al dat wild aanlopen. Dit is trouwens heel normaal en natuurlijk gedrag van zulke rassen. Een beagle is bijvoorbeeld écht gemaakt om het wild op te jagen voor de jagers. Zo kunnen de jagers ze makkelijker neerschieten. En het jachtgedrag van een husky is van oeroude herkomst en is dus echt met als doel om te doden.

Wat mij betreft zijn honden geen robotjes. Honden kunnen discipline en gehoorzaamheid hebben maar externe situaties kunnen altijd voor een andere uitkomst zorgen. In mijn ervaringen als hondengedragscoach kan ik zeggen dat zelfs honden van de meeste grote professionals wel eens niet terug komen als hen dat gevraagd wordt. Voor mij geldt de regel: safety first. Ik zal bijvoorbeeld mijn honden nooit meer los laten lopen in gebieden die daar niet voor bedoeld zijn.

Een tijdje terug kwam ik tijdens mijn wandeling met de honden op de dijk hier in de polder een dame tegen met haar hond die heel angstig was voor grotere honden. De hond merkte ons op en wou er als een speer terug vandoor gaan. De dame had haar hond gelukkig aan de lijn. De dame besloot om de dijk een stukje naar beneden te lopen (mijn linkse kant) zodat er geen rechtstreeks contact meer was met onze honden en doordat ik zag hoe bang deze hond was besloot ik ook om helemaal aan de uiterste kant (mijn rechtse kant) te gaan lopen met mijn honden. Dit heet eenvoudig respect hebben voor het ongemak van die andere hond als je het mij vraagt. Ik gaf hierdoor direct aan dat ik begrip had voor hun situatie. Haar hond kon zich daardoor veiliger voelen. Ze liep mooi mee met haar baasje en probeerde niet meer om weg te vluchten.

Met deze voorbeelden wil ik aantonen dat je niet met de vinger naar de eigenaar alleen moet wijzen. Er zijn veel factoren die kunnen zorgen voor het gedrag van jouw hond. Het ras van je hond, de afkomst, de leeftijd, het karakter, het verleden, de omgeving, en hoe wij er als eigenaar verder mee omgaan spelen allemaal een heel belangrijke rol.

Wees dus mild voor mensen die moeilijkheden hebben met hun honden. Ga hen niet gelijk veroordelen en een stempel op kleven. Wees niet bang om hulp te vragen bij een professionele hondengedragscoach of therapeut. Neem jullie verantwoordelijkheid als hondenbegeleider en hou het vooral veilig voor je hond, jezelf en de omstaanders!

Less is more

Wanneer onze hond probleemgedrag vertoont heb je vaak mensen die gelijk vol gaan “trainen” aan dat gedrag. Het is zeker iets goeds dat je als eigenaar je verantwoordelijkheid neemt om je hond onmiddellijk hierin te helpen maar wat mensen hier nog vaak doen is dat ze eigenlijk fysiek teveel gaan doen.

Probleem gedrag zoals extreem trekken en uitvallen aan de lijn, snappen naar mensen of andere honden binnen het gezin, honden die zich angstig voelen in verschillende situaties of honden die nerveus worden van drukte en lawaai, het zijn allemaal gedragingen waarbij je hond heel veel spanning ervaart.

Geen enkele hond kiest er zelf voor om zulke spanningen te voelen, vaak hebben ze geen andere uitweg waardoor het niet anders kan dan dat die spanning escaleert. Als wij dan teveel gaan doen door bijvoorbeeld overal met snoepjes te gaan strooien om ze af te leiden of we gaan ze corrigeren dan is de kans heel groot dat je juist extra spanning boven de al bestaande spanning gaat creëren. Het helpt je dus helemaal niet om zo je hond snel weer tot rust te laten komen.

Er gebeurd emotioneel heel veel bij een gespannen of angstige hond. Dit mogen we echt niet onderschatten. Dit is voor mensen ook niet anders. Stel je even voor dat je op straat loopt en je passeert iemand die super eng verkleed is, door dan massaal chips of chocolade te gaan eten tijdens het voorbij lopen of benaderen van die enge persoon gaan je angstige of nerveuze gevoelens helemaal niet verminderen. Of de persoon die naast je loopt gaat je een duw geven en zegt, loop nu maar gewoon door. Ook dan ga je niet plots lekker ontspannen verder wandelen. Toch verwachten we deze dingen wel van onze honden. Niet echt logisch als je het mij vraagt.

Bij het aanschaffen van een nieuwe hond of pup is de regel “less is more” zeker ook van toepassing. Je nieuwe hond/pup gelijk overal mee naartoe nemen terwijl hij/zij de kans nog niet gehad heeft om eerst te wennen aan de nieuwe omgeving en het vertrouwen nog niet te goed heeft kunnen ontwikkelen in de nieuwe gezinsleden kan enorm spannend worden en we zien vaak dat overprikkeling daarna voor probleemgedrag gaat zorgen.

Als je graag je hond wilt helpen, geef hem/haar dan tijd, ruimte en ga voor een goed plan om de situaties veilig te managen en dan zijn de meeste problemen vaak heel snel opgelost te krijgen. En je hoeft er fysiek eigenlijk heel weinig voor te doen.

Het belangrijkste is dat we onze hond leren begrijpen en dat we zijn taal goed verstaan. Daarnaast moeten we mild blijven naar onze honden en pas als we deze communicatie middelen goed gaan herkennen kunnen we situaties veel beter managen waardoor probleemgedrag makkelijk voorkomen kan worden.

Wat mij betreft is het dus niet zo zeer fysiek er vol tegen aan gaan maar eerder slim leren kijken en observeren om dan met een passend strategieplan of opvoedingsplan af te komen.

En niet vergeten, geef je hond altijd de TIJD die hij/zij nodig heeft!

http://www.hondengedragscoachbianca.be

Waarom een quick-fix niet werkt.

Vaak nog denken mensen dat het probleemgedrag opgelost raakt in 1 enkel bezoekje van de hondengedragscoach. Alsof wij even met de toverstaf komen zwaaien en voila. Hier wil ik kort deze mythe even doorbreken en ik leg jullie graag uit waarom dit niet werkt op lange termijn.

In de eerste plaats hou ik veel rekening met de emotie achter het vertoonde gedrag bij de hond. Gedrag wordt namelijk doorgaans gestuurd door een onderliggende emotie. Als we dus willen dat het gedrag verandert, dan zullen we ervoor moeten zorgen dat de emotie die de hond nu voelt bij een bepaalde prikkel of situatie in de eerste plaats (h)erkent wordt.

Probleemgedrag ontstaat niet zomaar en wordt meestal ook opgebouwd, al bestaan er uiteraard altijd uitzonderingen. Bij quick-fix oplossingen wordt de hond vaak gestraft of gecorrigeerd wanneer deze het ongewenste gedrag vertoont, of er worden tools gebruikt zoals een anti-blafband, gentle leader of zelfs stroombanden.

Dan vraag je jouw hond eigenlijk om de emoties te gaan onderdrukken. Dit zorgt dan weer voor meer interne spanningen bij de hond, wat op langere termijn gegarandeerd zal leiden tot nog meer ongewenst gedrag. Bovendien krijg je er nog eens een zeer ongelukkige hond door.

Vervolgens ontstaat probleemgedrag vaak door een gewoonte die zowel door de hond als door de mens in gang gezet worden en zo blijft aanhouden. We zijn namelijk allemaal “gewoontedieren”. Om dit te doorbreken zullen we dus vooral ons zelfbewustzijn moeten ontwikkelen en daarnaast zal tijd ons leren om ons de nieuwe patronen eigen te maken.

Ik vergelijk het altijd met stoppen met roken. Ik heb zelf 15 jaar gerookt en pas toen ik wou stoppen merkte ik hoe vaak ik onbewust greep naar die sigaret. Tijdens het stoppen zag ik ook steeds vaker en vaker dat die gewoonte best goed in mijn handelingen waren vastgeroest. Mijn eerste weken als niet-roker had ik nog even de behoefte om bij de rokers buiten te gaan zitten. Daar werd ik er telkens weer bewuster en bewuster van gemaakt dat ik verder wou gaan als een niet-roker. Ondertussen ben ik al 2 jaar een gelukkige niet-roker.

Zo werkt het ook wanneer we onze honden hun probleemgedrag willen veranderen. Als we iets blijvend willen veranderen bij onze honden, dan moet dat in de hersenen gebeuren en niet enkel lichamelijk. Door tijd, geduld en met een goed op maat gemaakt plan doorbreken we samen makkelijk vaste patronen bij baasje en hond en dit zonder het vertrouwen te beschamen. Integendeel, je band met je viervoeter zal er alleen maar sterker door worden!

www.hondengedragscoachbianca.be