Je hond als spiegel.

We hebben het wellicht allemaal al eens gehoord of gelezen: Onze energie heeft invloed op die van onze honden of dat wij zelfzeker en assertief moeten zijn voor we invloed hebben op onze hond zijn gedrag of zolang wij niet in balans zijn zullen onze honden ook nooit in balans komen. Wat is nu correct betreft deze aannames? Ligt dan alles alleen in onze eigen handen? Of is het ook onze hond die verantwoordelijk is?

Eerst en vooral is de wereld niet zwart/wit. Als je het mij vraagt zijn er dus bepaalde invloeden die wel degelijk belangrijk zijn wanneer het mis gaat bij onze honden. Deze verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij ons als persoon maar heeft ook deels te maken met de persoonlijkheid en karakter van onze hond. We zijn en we blijven mensen. Dit betekent dat we ook eens een rotdag kunnen hebben en dat onze emoties het ook eens kunnen overnemen. Dat we niet perfect zijn en dat we ons niet elke dag even zen zullen voelen als de andere.

Ik geloof er wel in dat er een reden is waarom een specifieke hond in jou leven terecht is gekomen. Ze zeggen niet voor niks:

“Je krijgt niet de hond die je wilt maar de hond die je nodig hebt.”

Uit iedere relatie kun je namelijk heel veel leren over jezelf en hoe stroever deze relatie vaak ook gaat, ze brengen ons iets bij over onszelf als we er voor open staan om dit te zien. Er is namelijk dat ene stukje, wanneer onze hond iets doet wat wij niet willen, dat stukje hoe wij hierop gaan reageren. Dit stukje is super belangrijk! Onze reactie vertelt ons namelijk hoe het precies zit bij ons. Hoe we ons voelen en waar wij als persoon nog verder in kunnen ontwikkelen. Als je mij dus vraagt of onze honden alles spiegelen vanuit onze emotie alleen dan zeg ik Neen. Onze honden zijn geen lege en holle wezens die alles overnemen van ons maar ze kunnen ons wel een richting aangeven waar wij als persoon nog verder in horen te ontwikkelen.

Ik geef even een persoonlijk voorbeeld: Mijn twee honden hadden het altijd heel lastig met het voorbij wandelen van andere honden tijdens onze wandelingen. Ze gingen hard trekken en Luna (husky) durfde op Tosca (beaglemix) te springen waardoor mijn leibanden al snel helemaal in de knoop raakte en ik veel minder grip had om ze bij mij te houden. Om dit te voorkomen hield ik ze heel kort telkens we een andere hond passeerde. Ik voelde zelf héél veel spanning en was heel bezorgt en bang dat er iets zou gebeuren met hen. Daardoor escaleerde de reactie van mijn honden nog meer. Mijn honden gaven mij toen aan waar het bij mij als baasje mis ging, hoewel dit voor mij toen nog niet duidelijk was. Wanneer je zelf heel onzeker en angstig reageert op het gedrag van je hond kan je uiteraard je hond niet écht helpen of ondersteunen.

Ondertussen ben ik zelf al jaren heel intens bezig met mijn zelfbewustzijn te ontwikkelen. Meditatie en mindfulness zijn de bouwstenen voor je zelfbewustzijn. Zo ben ik tot het inzicht gekomen dat ik vroeger heel onzeker en bang was om met hen in een situatie terecht te komen waar het mis kon gaan, ik was overbezorgd en een controle-freak zoals ze dat wel eens zeggen en had daardoor totaal geen vertrouwen in mijn honden. Zelfbewust worden van onze eigen patronen is de meest belangrijke stap naar ontwikkeling en groei en onze honden zullen ons altijd helpen om zo dicht mogelijk bij onze ware zelf te kunnen blijven. Door met mezelf aan de slag te gaan hiervoor werd ik steeds zelfverzekerder, ik werd mij ervan bewust dat het niet mogelijk was om de controle te kunnen krijgen over andere. De enige waar ik echt invloed op kon krijgen was mezelf.

Hierdoor kon ik mijn oude patronen steeds meer los gaan laten. Met ups en downs slaagde ik er steeds meer in om de drang naar controle en mijn angsten los te laten. Wanneer ik nu een hond voorbij wandel heeft Tosca totaal geen belangstelling meer voor de hond. Ook met Luna gaat het stukken beter, zij kan steeds meer en meer zelf de keuze maken om ruimte te creëren tussen haar en een aankomende hond. Zelfs wanneer ik op de straat loop en er dus duidelijk minder ruimte kan gecreëerd worden zie ik steeds vaker dat ze de andere hond opmerkt en er daarna voor kiest om rustig verder te blijven wandelen. En ja hoor dit allemaal zonder snoepjes of correcties. maar door mezelf te blijven ontwikkelen.

Wat is dat nu precies je zelfbewustzijn?

Kort samengevat heeft zelfbewustzijn te maken met het besef van het eigen bestaan en de beleving van wat er in je geest en lichaam omgaat. Zelfbewuste mensen stemmen hun keuzes af op dat wat zij innerlijk nodig hebben en wat zij niet nodig hebben. Ze zijn zich bewust van de patronen in hun dagelijks leven en zien hoe die patronen invloed hebben op hun bestaan. Met andere woorden: wie zelfbewust is, is in staat met volle overtuiging te leven vanuit zijn of haar eigen hart. Zelfbewustzijn is geen doel op zich. Het is een persoonlijk proces en een pad dat je gedurende je leven bewandelt.

Welke methode past bij jou?

Er zijn verschillende manieren om je zelfbewustzijn te vergroten. Meditatie en mindfulness benoemde ik hierboven al kort even. Bij meditatie neem je voor jezelf de tijd om in stilte al je emoties te observeren die voorbij komen gedurende de meditatie zonder daar effectief iets mee te doen. Zoals wolken die voorbij komen in de lucht. Je ziet ze en je laat ze weer gaan om je vervolgens terug op de ademhaling te gaan focussen. Er zijn 100de verschillende vormen van meditatie online te vinden op You Tube en ook hier zal je moeten kiezen voor datgene dat het beste werkt voor jou.

Bij mindfulness doe je hetzelfde maar dan vanuit beweging. Wanneer je met je hond op pad bent voel dan de wind door haar. Voel de warmte van de zon op je gezicht of voel de natte druppels regen langs je wang afglijden. Stop de wandeling even, sluit je ogen en luister naar de vogels die voorbij vliegen. Voel daarna in iedere stap die je maakt het contact dat je voet maakt met de grond. Focus op je ademhaling.

Je kan ook gaan voor een boek, een documentaire of contacteer een coach, iets of iemand die je inzichten kan helpen geven in je eigen patronen. Dit kan een gewone life-coach zijn of een therapeut maar dit kan ook een energetisch en holistische coach zijn. Iemand die tarotkaarten legt of iemand waarmee je goed bevriend bent. Kortom er zijn ontelbare mogelijkheden. Je zal zien dat het op den duur steeds meer op automatische piloot zal gebeuren en het zelfbewustzijn natuurlijker zal gaan aanvoelen.

Wanneer je uit balans bent, een stressvolle dag hebt gehad of voor een lastige keuze staat zal je de emoties die daarbij komen kijken bewuster ervaren. En dat maakt je dus zelfbewuster. Het zal daardoor makkelijker worden om je lichaam en geest te resetten na een periode van veel stress, omdat je je heel bewust bent van die stress. In plaats van door te blijven gaan kies je sneller voor wat goed is voor jou. Je hervalt minder snel in oude negatieve patronen die ook het gedrag van je hond kunnen beïnvloeden en je volgt je eigen pad, je eigen hart omdat het je manier van leven aan het worden is.

Gedragsmatig trainen VS een dialoog vanuit verbondenheid.

Ze zeggen altijd “je krijgt niet de hond die je wilt maar de hond die je nodig hebt”. Mijn husky Luna was mijn eerste hond en eigenlijk alles behalve wat ik verwacht had. Ze was “onhandelbaar” en zelfs op de hondenschool waren we niet welkom. Dankzij haar heb ik in het trainen en opvoeden een heel traject doorlopen tot ik uiteindelijk hier ben terecht gekomen.

Namelijk: “Opvoeden vanuit verbondenheid”. Ik benoemde het ook al als “connectie”. Enkele weekends geleden bracht ik een weekend door met ervaren hondengedragscoaches die al langere tijd deze mooie visie hebben.

Omdat mensen vaak nog niet goed weten wat nu het verschil is tussen een gedragsmatige benadering of een benadering die gaat over verbondenheid besloot ik deze blog te schrijven. Het zijn namelijk 2 totaal verschillende dingen. Ik leg het graag even kort uit.

Wanneer we gedragsmatig gaan trainen of werken met onze honden dan verwachten wij een bepaald beeld van onze hond. Dan willen we onze hond een bepaald gedrag bij brengen door middel van beloningen of correcties. We gaan als het ware de hond willen kneden naar onze behoeftes. Dit kan door bijvoorbeeld een ruk aan de lijn te geven wanneer onze hond trekt of we doen hem/haar een anti blafband aan als ze teveel blaffen of het kan zelfs ook door onze hond af te leiden of te belonen met snoepjes wanneer ze in een moeilijke situatie dreigen te komen.


Wanneer we onze hond benaderen volgens verbondenheid dan kijken we eerder naar wie is die hond nu precies? Wat heeft deze hond precies nodig? Hoe voelt die hond zich in die specifieke situatie? En de meest belangrijke vraag: Wat kan ik betekenen voor mijn hond als hij/zij het moeilijk heeft? Iedere hond is een uniek individu met emoties en iedere hond heeft zijn eigen talenten en kwetsbaarheden. Alles begint met het aanvaarden wie jouw hond nu precies is. Van daaruit creëer je in de eerste plaats een gelijkwaardigheidsgevoel waardoor er vertrouwen tussen jullie kan beginnen ontstaan.

We noemen onze hond allemaal graag onze beste vriend, onze kameraadjes die er door dik en dun altijd zijn voor ons. Toch moeten we hier nuchter naar kunnen kijken. Want we hebben onze hond in eerste plaats voor onszelf, de hond kiest niet zelf waar en bij wie hij precies terecht komt en ze mogen ook zelf de keuze niet maken of ze nu wel bij ons willen blijven of niet. Als we dus willen dat ze gezond (dit zowel fysiek als mentaal) kunnen ontwikkelen is het dus vooral ONZE taak als surrogaatouder om de juiste nodige omstandigheden hiervoor te gaan creëren.

Ik volgde jaren lang wat er voorgeschreven werd door de maatschappij. Het staat allemaal uitgeschreven hoe we onze hond, ons kind en onszelf moeten vormen en opvoeden naar de normen en waarden van andere mensen. Zo werkt de politiek trouwens ook. Zonder dat we het door hebben worden we hierin groot gebracht en doen we blindelings na wat we zien.

Ik heb ook een lange tijd getraind volgens de “correctie” methode waarbij ik een stroplijn gebruikte, daarna schakelde ik over op de “beloningsgerichte” methode en ging ik mijn hond snoepjes geven voor wanneer zij goed gedrag vertoonde. Ik voelde diep van binnen dat het niet goed zat en ook mijn hond Luna liet duidelijk blijken dat dit niet ging werken, maar als iedereen het zo doet dan zal dat toch wel de goede manier zijn toch? Ik ben nu heel dankbaar voor Luna haar doorzettingsvermogen om aan te geven dat het niet OK was want daardoor ben ik blijven zoeken naar iets dat wel werkte voor ons allebei.

Daarom is het dus goed om zelf hier ook eens bij stil te gaan staan en jezelf af te vragen of dit nu wel is wat jij en je hond zelf willen? Wil jij je hond kneden naar de normen en waarden van andere mensen? Hoe wil jij u relatie met je hond ervaren? Moeten we de rol “ik ben de baas” hebben met onze hond of kan het ook anders? Hoe zou ik me daarbij voelen als ik zo behandeld werd? Mag je hond wel echt zichzelf zijn? Mag je hond laten zien dat hij angstig of overprikkeld is?

Toen ik mezelf deze vragen meermaals stelde kwamen mijn daden niet overeen met mijn eigen normen en waarden. Het werd dus tijd om eindelijk mijn buikgevoel te gaan volgen.

Het mooie aan opvoeden vanuit verbondenheid is niet alleen dat het echt werkt maar ook dat het niet zomaar een methode is om met je hond om te gaan. Het is een houding die je namelijk over de hele lijn kan aanwenden in je leven. Het wordt een manier van leven, een manier van zijn en iedere relatie die je aangaat zou hierom moeten draaien. De relatie met vrienden of familieleden, de relatie met je (huis-)dieren, maar het meest belangrijke nog dat is die relatie met jezelf!

Picture by: Tails of Life Photography

www.hondengedragscoachbianca.be